Prikbord

Berichten

Kijken: Craig Thompson en Noah van Sciver delen geweldige anekdotes in boeiend gesprek

De Amerikaanse stripmaker Noah van Sciver is niet van de luie soort. Wie zijn autobiografische verhalen leest en zijn albumproductie in de gaten houdt, weet dat hij een harde werker is. Nu zijn driedelige reeks beslommeringen van de wanna-be dichter Fante Bukowski in een prachtige verzamelband is verschenen, stort Van Sciver zich op een nieuw avontuur. Op zijn verse YouTube-kanaal interviewt hij interessante collega’s over hun actuele werk en wat verder ter tafel komt. Gewoon split screen, geen fancy toestanden. De gesprekken zijn onderhoudend en informatief, op het gezellige af.

De interessantste aflevering tot op heden is zijn gesprek met Craig Thompson (Good-bye Chunky Rice, Blankets (Denken van sneeuw), Habibi) over diens nieuwe project Ginseng Roots, een seriële comic van twaalf delen over de ginseng teelt in Wisconsin waar Thompson werkte in zijn tienerjaren.

Thompson en Van Sciver zijn op dreef; ze hebben veel gemeen. Wie hun oeuvres kent weet dat ze beiden een uitzonderlijke religieuze jeugd hebben meegemaakt. Over Thompsons jonge jaren gaat het uiteraard als Ginseng Roots ter sprake komt. Thompson deelt een paar geweldige anekdotes, over Benoit Peeters en Maurice Sendak.

Het mooie van het gesprek is dat Thompson de bal soms subtiel terugkaatst, waarmee de luisteraar ook Van Sciver beter leert kennen.

Wie meer wil weten over Ginseng Roots kan zich nog een stief kwartiertje vermaken met een uitgebreid interview dat Winconsin Public Radio had met Thompson over zijn nieuwe strip:

De losse delen van Ginseng Roots zijn in Nederland en Vlaanderen te krijgen in de betere comic- en stripspeciaalzaak. Een abonnement is ook mogelijk, direct van de uitgever. Dan komt er ook nog een foedraal bij om de losse deeltjes in te bewaren.

Het gesprek van Noah van Sciver en Craig Thompson kijk je hier:

Previews APR2020
Berichten

Amerikaanse stripwereld weer aan de slag, eerste bestellingen hoopvol

Zoals we laatst al meldden, zit de Amerikaanse stripwereld momenteel zo goed als op slot, doordat Diamond Distributors – de belangrijkste distributeur met een effectief monopolie op eerste uitgaven – zulke grote problemen heeft door de corona-crisis dat ze besloot geen artikelen meer te leveren en uitgevers en winkels voorlopig niet te betalen. Een maatregel die op zijn zachtst gezegd niet met veel enthousiasme werd ontvangen.

Diamond logoDe geruchtenmachine over de staat van Diamond draaide al snel op volle toeren. Reden voor Dan Shahin van Comic Book News om CEO Steve Geppi uit te nodigen voor een (live) videogesprek op youtube met een aantal uitgevers. De grootste drie, Marvel, DC en Image lieten weten niet op zo’n korte termijn aan te kunnen schuiven, maar Gary Groth (Fantagraphics), Ross Richie (Boom! Studios), Dirk Wood (IDW) en Mike Richardson (Dark Horse) namen de uitnodiging aan. Van dit viertal is Gary Groth zonder meer de meest kritische. Niet alleen op de huidige situatie, maar sowieso op de stripmarkt zoals deze in de VS al decennialang bestaat. Groths belangrijkste kritiek was onlangs te lezen bij The Comics Journal, kort nadat hij was hersteld van een COVID-19 infectie. In zijn ogen is de stripwereld veel te afhankelijk van losse comics. Deze comics, of floppies zoals ze ook vaak genoemd worden, blijven volgens Groth als eerste liggen ten tijden van een crisis en maken de sector kwetsbaar voor dit soort gebeurtenissen.

Dirk Wood van IDW vroeg zich af of Diamond van plan was iets te veranderen zodra de wereld langzaamaan weer de oude wordt. Geppi verwacht dat de gevolgen van deze crisis nog lang voelbaar zullen zijn en Diamond is daarom ook bezig om in de hele keten veranderingen aan te brengen. Welke dat zijn liet hij in het midden, maar hij wilde wel vast verklappen dat het gevolgen zou hebben voor iedereen, inclusief de lezers.

VideoAanstaande 20 mei zal er voor het eerst weer een uitlevering plaatsvinden. De keten start daarmee langzaam weer op. Mike Richardson van Dark Horse vroeg zich af hoeveel winkels er nog over zijn en hoeveel ze hebben besteld. Geppi gaf toe dat er winkeliers waren die het moeilijk hadden, maar zei dat Diamond zijn best deed winkels tegemoet te komen om ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk winkels zijn die de crisis overleven. Hij benadrukte dat winkels in zijn ogen nog altijd cruciaal zijn voor een gezonde industrie en dus ook voor Diamond. Gelukkig stemmen de eerste nieuwe bestellingen hoopvol, met betere cijfers dan vorig jaar rond deze tijd, wat erop lijkt te wijzen dat de klanten de stripwereld trouw zijn gebleven en de industrie nog steeds in leven is.

Op de vraag hoe de uitgevers dachten over Diamonds besluit om niemand meer uit te betalen, reageerden alle uitgevers met een zekere mate van begrip. Gelukkig maken de meeste voor nabestellingen ook gebruik van andere distributeurs. Die betalen wel, dus dat haalt de druk enigszins van de ketel.

Op de vraag waarom Diamond zich genoodzaakt zag tot de draconische maatregel niemand meer uit te betalen, moest Geppi het antwoord schuldig blijven. Met enig draaikonten richtte hij zijn blik op de toekomst en liet weten dat iedereen uiteindelijk betaald zal worden en dat Diamond zich opmaakt voor een offensief om strips hipper te maken dan ooit, zodra de wereld het normale leven weer oppakt. Hoe dat offensief eruit gaat zien liet Geppi in het midden, maar hij hintte wel naar het feit dat veel tv-series die momenteel zo populair zijn – en tijdens deze crisis meer dan ooit bekeken worden – oorspronkelijk stripverhalen zijn en dat lang niet iedereen daarvan op de hoogte is.

Berichten

Ontmoet Amabie, de yokai die ons beschermt voor covid-19

Vergeet Pikachu en Hello Kitty, het figuurtje dat Japan op dit moment stevig in haar ban heeft, heet Amabie (spreek uit: aa-maa-bie-jee).

Zij is de legendarische zeemeermin-yokai met drie poten, die naar verluidt uit de zee tevoorschijn komt en een overvloedige oogst of een epidemie aankondigt. Op die oogst moeten we nog wachten, de epidemie is ons intussen overkomen.

Deze Amabie (wiki) is een yokai: een geest, een bovennatuurlijk wezen uit de Japanse folklore. Het verhaal gaat dat Amabie helpt als er een epidemie uitbreekt: “laat mensen een tekening van mij zien en ze zullen worden gered”.

En dat is wat de Japanse stripmakers in gang hebben gezet: op social media, vooral op Twitter, delen zij hun eigen versies van Amabie. Bedoeld voor wie het maar wil zien, voor iedereen die gered wil worden.

Als er een Japanse stripmaker is die zich bij leven en welzijn heeft bezig gehouden met yokai, dan is het Shigeru Mizuki (wiki). In zijn wereldberoemde Kitaro-strips draait het immers om een eenogig figuurtje dat half mens half yokai is: deze Kitaro is de ideale intermediair tussen gewonemensenwereld en die van de geesten. Veel Japanse mangaka verwijzen dan ook naar deze grootmeester van de yokai-strip.

Maar daar blijft het niet bij. Ook de Japanse overheid heeft Amabie omarmt als figuurtje dat mensen waarschuwt voor de gevaren van het coronavirus. Zo is deze Amabie is no time uitgegroed tot de nationale mascotte van de strijd tegen covid-19.

Intussen is Amabie ook buiten de landsgrenzen gesignaleerd. Riad Sattouf, de Franse auteur van de succesvolle strip De arabier van de toekomst en groot fan van het werk van Mizuki, heeft zich niet onbetuigd gelaten: op zijn Twitter heeft hij een prachtige Amabie getekend, in de hoop dat ook in Europa en de rest van de westerse wereld deze langharige zeemeermin met eendenbek haar ‘werk’ kan doen. Hoe meer mensen haar zien, des te sneller zullen we covid-19 eronder krijgen.

Sattouf heeft de aanzet gegeven. Laten we eens zien welke stripmakers zijn voorbeeld volgen, te beginnen in Nederland en Vlaanderen. Wie voelt zich geroepen? Hashtag #Amabie.

Eppo_corona_01
Berichten

Lange dagen thuis? Eppo 4 Free helpt je erdoorheen

Eppo_corona_03In deze tijden van crisis worden er links en rechts initiatieven georganiseerd om de noodgedwongen thuis bivakerende mensch van de nodige verstrooiing te voorzien. Stripblad Eppo doet een geweldige duit in het zakje en zet daarom om de dag (behalve in het weekend) een gratis, digitale Eppo online, onder de titel Eppo 4 Free.

Elk nummer van 36 pagina’s is gevuld met strips uit het rijke Eppo-archief. Het is hoofdzakelijk humoristisch werk van een strook tot enkele pagina’s, afgewisseld met korte verhalen en artikelen, maar als uitsmijter staat het eerste verhaal van Ythaq (door Arleston en Floch) er ook tussen. Inmiddels zijn er drie nummers verschenen. Op de website van stripblad Eppo kun je ze direct online lezen. Nog makkelijker is om je te abonneren, dan worden ze automatisch naar je toegestuurd.

Nieuws

Luisteren: Daniel Clowes vertelt over zijn leven en werk

Wie Daniel Clowes ooit trof op een beurs of stripfestival zag vast een ingetogen en rustige verschijning die niet werkelijk contact leek te maken met zijn omgeving. Clowes noemt zichzelf een toegewijde en daarom wellicht wat saaie stripmaker.

Des te opvallender is het dat Clowes vrijuit en enthousiast praat in de nieuwste RiYL-podcast – Recommended if You Like.

In aanloop naar de verschijning van zijn nieuwe koffietafelboek Original Art: Daniel Clowes, dat op 12 februari verschijnt, sprak hij met RiYL-host Brian Heater. Heater is de perfecte interviewer, eentje die niet zelf op de voorgrond hoeft en die de gast alle ruimte geeft om na te denken, stiltes te laten vallen om zo tot diepere inzichten te komen.

Het gesprek met Clowes gaat over diens jeugd, zijn werk, de stripwereld en over zijn voorliefde voor Little Lulu – de perfecte strookstrip die intussen opnieuw integraal wordt uitgegeven.

Recommended if You Like gaat al heel wat jaren mee. De lijst met gesprekken is imposant: Heater praat niet alleen met stripmakers, maar ook met muzikanten, schrijvers en kunstenaars. Kijk hier voor een compleet overzicht of bezoek zijn RiYL tumblr blog waar elke aflevering vergezeld gaat van een foto en een introductie.

Berichten

Internationaal poëtisch stripproject Duplex krijgt Spaanse editie

Duplex, het internationale project waarbij striptekenaars en dichters samen een grafisch gedicht maken, krijgt een Spaanstalige editie. In navolging van een Nederlands-Vlaamse editie in 2016 en een Britse in 2018 verschijnt deze zomer een album bij Ediciones Marmotilla en Alas Ediciones, met gezamenlijk werk van tien Spaanse duo’s.

Wat Duplex uniek maakt is dat het geen verstrippingen van gedichten betreft. De stripmaker werkt geen kant-en-klaar gedicht uit tot een beeldverhaal. Bij Duplex beginnen dichter en stripmaker gezamenlijk aan het proces van woord en beeld, gunnen en eisen, duwen en trekken, volgens de centrale vraag: hoe verhouden beide kunstvormen zich als ze tot elkaar veroordeeld zijn? De resultaten verrassen en laten het beste van beide werelden zien.

Dat ontstaansproces wordt uitvoerig gedocumenteerd en is een wezenlijk onderdeel van het project. Net als bij de twee eerdere edities zal ook in Spanje een expositie komen waar de toeschouwer kan zien hoe de grafische gedichten tot stand zijn gekomen: welke stappen zijn gezet, welke werkwijze is gehanteerd en op basis van welke onderlinge keuzes.

Het laatste nummer van het Spaanstalige tijdschrift Tebeosfera is in zijn geheel gewijd aan grafische poëzie, met een artikel over het Duplex-project en de plannen voor de Spaanse editie.

Aan de Spaanse Duplex werken de volgende duo’s mee (waarvan de eerste naam steeds de dichter is en de twee de stripmaker): Ana Merino en Sergio García Sánchez; Félix Castañar Pérez en Maribel Conejero; Óscar Rodríguez Martín en Marta Cartú; Fernando Llorente de la Peña en Pablo García Moral; Diego Emiliano Garrido Stratta en Lucas Miguel Carrillo Broeder; Alicia Villares Frías en Rubén Comino Zamora; Juan Luis Mora Aguilar en Sergio Arredondo Garrido; Andrea Mazas García en Gemma Pérez Herrero; Fernando Llorente Haya en Coralí Espuña Ribas; Jorge García Torrego en María Abellán Hernández.

Duplex is een project van Stefan Nieuwenhuis. Voor de Spaanse editie werkt hij samen met Enrique Del Rey Cabero van de Universiteit van Oxford en Kiko Sáez de Adana Herrero van de Universidad de Alcalá.

Meer informatie over Duplex vind je hier. Artikelen over Duplex zijn hier verzameld.

Berichten

Stripmakers storten zich met overgave op doemscenario’s in Aline

De Nederlandse stripbladenmarkt heeft er een nieuwe titel bij. Eentje die zich flink zal roeren als we de intenties mogen geloven die op de openingspagina van eerste nummer van Aline staan vermeld: strips maken om dromen te laten uitkomen, om de wereld om ons heen te verbeteren. Een wereld die nu nog is om moedeloos van te worden. En voorop staat groot het thema vermeld: de beschaving voorbij. We kunnen gevoeglijk aannemen dat Aline kiest voor maatschappelijke betrokkenheid als het vertrekpunt.

Mooi die activistische inslag, maar er is meer: de auteurs van het eerste nummer, een frisse mix van jong en oud, nieuw en gevestigd, hebben hun bijdragen in elkaars aanwezigheid geschreven en getekend. Daartoe zaten ze een aantal dagen in het Amsterdamse cultuurcentrum WG Kunst. Die directe aanwezigheid heeft gezorgd voor een interessante scheppende dynamiek, al betekent dat niet dat de stripmakers aan elkaars werk hebben zitten schaven of dat er allerlei crossovers in gang zijn gezet. Gelukkig maar, de Aline-makers zijn goed van zichzelf. Daarom verschillen de bijdragen enorm, van vrij tot dwingend, van uitleggen tot suggereren.

Neem Wasco, stiekem de drijvende kracht zonder titel van hoofdredacteur: in zijn bijdrage zien we Philip de Pinguin, een van zijn terugkerende figuren, in een bizar verhaal vol ontmoetingen en vragen. Hier en daar worden eens wat zaken aangestipt, maar een werkelijk verband met de wereld om ons heen of onze beschaving heeft het niet. Desondanks is het vermakelijk.

Het engagement is veel directer zichtbaar bij de jonge garde. Bij Anne Staal gaat het nadrukkelijk over hoe onze aarde naar de gallemiezen gaat (“plastic is stom!”), de grafisch interessante bijdrage van Shamisa Debroey verhaalt over de angst om alleen te zijn als de wereld vergaat en Sanne Boekel grijpt de negatieve aspecten van de toerisme-industrie bij de kladden. Bij geen van deze bijdragen valt er iets af te leiden of zelf te ontdekken: de lezer krijgt het verhaal van A tot Z verteld en verklaard. Als dat souffleren iets is van de jonge generatie, dan mag het wat scherper allemaal. Het maakt de lezer lui en dat past niet bij geëngageerde stripkunst. Geef de lezer een gevoel van betrokkenheid: iets met een prikkelende gedachte of het gevoel dat je tegen de haren in wordt gestreken.

Wie zich daaraan onttrekt is Ludwig Volbeda die met zijn vrije werk meer richting illustratie gaat dan naar de klassieke strip. Toch is zijn bijdrage, 99 voortekens, met recht een beeldverhaal. Volbeda vertelt aan de hand van fragmentarische, poëtische zinnen een verhaal dat hij met beelden ondersteunt. Zijn superfijne pentekeningen, die bijna microscopisch zijn, sturen de lezer in een bepaalde gevoelswereld die niet meteen negatief is, maar waar wel een zekere dreiging voelbaar is. Voor wie zich ervoor openstelt, zou je kunnen zeggen. De zinnen zijn ronduit fraai en laten de lezer even bezig zijn: Het water steeg op / we verstonden elkaar niet meer / de kinderen tekenden de zon steeds groter. Die boodschap schuurt en geeft de lezer gelegenheid om zelf na te denken. Wie een bijdrage wil leveren aan het bijsturen van een wereldbeeld, moet de ander ook de gelegenheid bieden iets van zichzelf erin terug te zien.

Zeker geen verloren zaak, want de thema’s van de volgende twee nummers zijn al bekend: vlees en plastic. Ook van die hangijzers waar je je engagement op los kan laten. Wanneer het tweede nummer verschijnt is nog niet bekend. Veiligheidshalve noemt de redactie de verschijningsfrequentie ‘onregelmatig’. Het doemnummer van het forse Aline ligt nu in de betere boekhandel en alle stripwinkels van Nederland voor de sympathieke prijs van 10 euro.

Typex, Ludwig Volbeda, Wasco, Jeroen Funke, Anne Staal, Charlotte Dumortier, Shamisa Debroey en Sanne Boekel – Aline 1, de beschaving voorbij. The Blue Orange, 68 pagina’s. 10,00.

Locke-and-Key-Brain-Peek
Berichten

Locke & Key vanaf 7 februari op Netflix

Als het gezin Locke het plaatsje Lovecraft binnenrijdt, op weg naar het ouderlijk huis van hun onlangs vermoorde echtgenoot en vader, weet elke fantasyliefhebber hoe laat het is. De plaats van handeling is genoemd naar een van de grootmeesters van de horror en dat betekent dat het gezin Locke op zijn tellen mag passen. Moeder Nina Locke probeert de draad van haar nieuwe leven op te pakken, terwijl haar kinderen Tyler, Kinsey en Bode proberen te wennen aan het huis, hun nieuwe school en de omgeving. Dat gaat niet vanzelf en het feit dat zich in toenemende mate rare verschijnselen voordoen helpt bepaald niet mee.

Locke-and-Key-Netflix-PosterLocke & Key liep van begin 2008 tot en met eind 2013, omvatte 37 comics of zes trade paperbacks en was een groot succes. Zo groot zelfs, dat er al snel plannen waren om er een televisieserie van te maken. Aanvankelijk kocht Fox de rechten. Ze lieten een pilot maken die eind 2011 tijdens de Comic vertoond werd, waarna ze te elfder ure besloten de sprong toch maar niet te wagen. In 2014 kondigde Universal aan dat het verhaal verfilmd zou worden als drieluik, maar ook dat ging niet door. Drie jaar later werd er een nieuwe pilot gemaakt, ditmaal voor de Amerikaanse streamingdienst Hulu, maar wederom bleef het daarna stil. Pas toen Netflix het plan in 2016 nogmaals uit de ijskast haalde werd er doorgepakt en zodoende zal het eerste seizoen van Locke & Key vanaf 7 februari 2020 te zien zijn op Netflix. Soms is vier maal scheepsrecht.

Ondanks de verwijzing naar Lovecraft en enkele heftige scènes, is Locke & Key trouwens eerder een bovennatuurlijke thriller dan horror. De serie werd geschreven door Joe Hill, een pseudoniem van Stephen Kings zoon Joseph Hillström die net als zijn vader weet hoe hij je een nagelbijtertje moet schrijven. In onderstaand video interview zegt Hill over Horror: “Goede horror gaat niet over sadisme. Het gaat er niet om ingewanden naar de camera te slingeren. Het gaat erom personages te creëren waar [het publiek] van kan houden om ze daarna door de molen te trekken, ze te confronteren met hun grootste angsten. Dus eigenlijk gaat goede horror om compassie, om empathie.” Hill en twee mensen van IDW, de uitgeverij die de strip publiceerde, werken als uitvoerend producent mee aan de tv-serie.

Locke-and-Key-Theater-Play

Locke & Key speelt zich hoofdzakelijk af in en rondom het ouderlijk huis van de vermoorde vader. In dat huis bevinden zich namelijk sleutels die, mits op het juiste slot gebruikt, magische krachten hebben. Hill was zo slim om de sleutels een voor een te laten ontdekken, zodat de lezer doorlopend op het puntje van zijn stoel zit in afwachting van wat er komen gaat. Dat werkt des te beter doordat de eerste sleutels ontdekt worden door de 10-jarige Bode. Hij snapt niet goed wat hij in handen heeft en de andere gezinsleden interpreteren zijn verhalen als kinderfantasieën, waardoor het een behoorlijke tijd duurt voor ze begrijpen wat er gaande is. Tijd die zeer schaars is, want terwijl de kinderen Locke aanrommelen is er ook iemand anders op zoek naar de sleutels. Iemand die exact weet wat ze kunnen.

Ingrediënten genoeg dus voor een spannend verhaal, maar wat misschien nog wel de grootste verdienste van de serie is, zijn de personages. Joe Hill heeft duidelijk moeite gedaan personages van vlees en bloed te maken en dat is hem bijzonder goed gelukt. De lezer kan zich moeiteloos in hen verplaatsen en trekt zich alle ellende daardoor bijna persoonlijk aan. Het zal een belangrijke reden geweest zijn voor de belangstelling van de studio’s en blijft hopelijk overeind in de tv-serie. Het is inmiddels duidelijk dat er minimaal twee nieuwe personages worden toegevoegd die uniek zijn voor de tv-serie. Eén van hen lijkt het verhaal wat luchtiger te moeten maken. Dat klinkt niet per se als een verbetering, dus het is te hopen dat het met beleid gebeurt.

Locke-and-Key-Volume-1Ook de magie is nog even een vraagteken. In de strip levert het spectaculaire effecten op, meesterlijk in beeld gebracht door Gabriel Rodriguez. Deze Chileense tekenaar heeft een realistische stijl, waar een snufje karikatuur in zit. Mede dankzij de nagenoeg klare lijn zijn de tekeningen uitgesproken, zeer goed leesbaar en hebben ze zelfs iets aaibaars. Daar komt bij dat Rodriguez een uitstekend gevoel heeft voor mimiek, tempo, camerastandpunten en compositie. Talenten die goed tot hun recht komen in de scènes waarin – mede dankzij de sleutels – de hel losbreekt. Als er niet beknibbeld is op special effects zouden deze ook in de Netflix-serie spectaculaire beelden moeten opleveren.

Al houden we een slag om de arm, de voortekenen zijn gunstig. De kwaliteit van het bronmateriaal, de betrokkenheid van Joe Hill als uitvoerend producent en de wetenschap dat Locke & Key één van zijn dierbaarste projecten was, schept de verwachting dat de tv-serie de moeite waard gaat worden. Toen Hill en Rodriguez afgelopen zomer lieten weten dat het filmen voltooid was, klonk Hill onverbloemd enthousiast: “Ik heb de eerste acht afleveringen gezien en het is als tv-crack. Echt onvoorstelbaar vet. Dat Hulu het project heeft laten vallen is het beste wat ons had kunnen overkomen. Elke keer dat we opnieuw zijn begonnen werd de serie meer en meer zichzelf, trouwer aan de essentie van de strip.” Het eerste seizoen komt 7 februari bij Netflix online en zal 10 afleveringen beslaan.

Stripliefhebbers krijgen er trouwens nog een bonus bij. Hill en Rodriguez hebben laten weten bezig te zijn met een nieuwe Locke & Key comic serie genaamd World War Key, waarin Hill de vorige generaties van de familie Locke onder de loep zal nemen. Wie van de oorspronkelijke serie genoten heeft mag onderstaand interview overigens niet missen. Daarin bekent Joe Hill liever stripverhalen te schrijven dan romans, blijkt dat hij zijn klassiekers kent en merk je overduidelijk dat hij een groot liefhebber van comics is.

Berichten

Ein-de-lijk: de tekenverfilming van Jeff Smith’s iconische strip Bone op Netflix

Mooi nieuws van Netflix. Eergisteren maakte het televisiebedrijf bekend de rechten te hebben gekocht van de strip Bone van Jeff Smith. Het geweldige Bone, dat al bijna dertig jaar oud is en nog steeds razend populair, krijgt dan ein-de-lijk de animatieserie waarop de fans al jaren hoopten.

De animatie zal het stripverhaal volgen, dus met de neven Fone, Phoney en Smiley Bone en hun avonturen in de grote woestijn. Bone is van oorsprong een 55-delige comicreeks die oorspronkelijk verscheen in zwart-wit tussen 1991 en 2004. De 55 delen zijn verdeeld over negen hoofdstukken.

Om je een idee te geven van de populariteit van de strip: Bone is sinds 1991 in meer dan dertig landen gepubliceerd; in Nederland zijn de negen hoofdstukken verschenen als losse delen bij Silvester, samen met de prequels Rose en Sterke verhalen. Alleen al in de Verenigde Staten zijn er meer dan 8 miljoen exemplaren verkocht en is het een van de tien beste graphic novels aller tijden volgens TIME Magazine. Jeff Smith won Eisner Awards, Harvey Awards en de prijs voor het beste jeugdalbum in Angoulême.

Dat het zo lang heeft geduurd voordat er een tekenverfilming van Bone verschijnt, heeft te maken met de voorzichtige auteur: volgens Smith kun je maar één keer een goede tekenfilmbewerking maken. In de beginjaren negentig probeerde Nickelodeon het, maar de onderhandelingen liepen stuk op de muziek die ze bij de serie voor ogen hadden: Jeff Smith was niet te spreken over de liedjes van nota bene Britney Spears en de boyband NSYNC.

Naar eigen zeggen is het team van Netflix erin geslaagd hem te overtuigen dat het nu dan echt iets bijzonders gaat worden, overigens “gewoon” in 2D. Wie de stemmen van de karakters gaat inspreken is nog niet bekend: benieuwd hoe oma Rose Ben klinkt.

Berichten

Eenmaal, andermaal: origineel stripwerk brengt tonnen op bij eerste veiling Maghen

Daniel Maghen is een bekende naam in Frankrijk als het gaat om originele tekeningen van meesters van de 9e kunst. Hij heeft al dertig jaar een galerie gespecialiseerd in stripplaten en is daarmee een van de pioniers. Auteurs als André Juillard, Jean-Pierre Gibrat en Sempé verkopen hun originelen exclusief via hem. Daarnaast geeft hij ook prachtige biografieën uit en is hij momenteel op zoek naar geldschieters om een stripmuseum op te richten in Parijs.

Maghen heeft een aantal maal originele platen geveild via Christie’s, maar dat beviel hem maar half. Hij wilde naar eigen zeggen wat meer zijn eigen gang kunnen gaan. Afgelopen vrijdag vond de eerste veiling plaats onder zijn eigen naam. Maar liefst 226 kavels gingen onder de hamer, waaronder topstukken als de omslagtekening van het Robbedoesalbum Tembo Taboe door André Franquin (opbrengst: € 190.820), de originele inkleuring van het omslag van het Kuifje-album De geheimzinnige ster (€ 72.380) en een omslagtekening van Kuifje en De zwarte rotsen voor Le Petit Vingtième (€ 263.200). Werk van moderne (nog levende) auteurs zat er ook tussen. Zo veilde André Juillard twaalf topstukken en waren onder meer Ralph Meyer, Juanjo Guarnido, Zep, Olivier Schwartz en Joan Sfar ook van de partij.  Nieuwsgierig naar wat dat allemaal opbracht (en wat dat zegt over je eigen verzameling)? Op de site van Daniel Maghen zijn van alle kavels de afbeeldingen en de bedragen terug te vinden.

1 2 3 5
Page 1 of 5