Laten we alle clichés van maart (staart, Roodbaard, van de kaart, opgeklaard, en alle andere nonsens van dien aard) even achterwege, dan zien we een maandje met best goede strips. Niet alles, dus er valt hier en daar nog een hartig woordje, maar dat is logisch. Zo kent u onze favoriete rubriek intussen: flink, stoer, ongezouten en in sneltreinvaart.
1001 Verhalen (Oogachtend): Marc Legendre en Marcel Rouffa zijn twee Vlaamse reuzen die al menig goede strip afgeleverd hebben. Deze 1001 verhalen is niet anders. Miles en Nuro ontmoeten Blue, een jonge vluchtelinge met een steeds wisselend verhaal. Blue zegt dat ze achtervolgd wordt door de religieuze politie in haar land van herkomst. Nuro droomt ervan om met een tot foodtruck omgebouwde bus Europa rond te trekken. De drie jongelingen beslissen om dat samen te doen. De steeds veranderende verhalen van Blue en enkele geheimzinnige gebeurtenissen beginnen Milo echter nerveus te maken. Is Blue getraumatiseerd en paranoïde of heeft ze kwaad in de zin? Het verhaal zit goed in elkaar, maar had geprofiteerd van meer pagina’s om iets meer diepgang toe te voegen. Rouffa is een meester van ritme en flow. Zijn tekeningen zijn eerder simpel en dienen het verhaal. Af en toe onderbreekt hij de vertelling met een prachtig geschilderde prent. Een spannend boek dat tevens met enkele hete hangijzers jongleert. Eén van de must-reads van deze maand.
De naam van de roos 2 (Prometheus): Een strip gebaseerd op de roman van Umberto Eco. Het bronmateriaal is notoir moeilijk om door te komen (vooral de eerste 100 pagina’s), dus we vonden het bij het eerste deel al een vreemde keuze om de verstripping in tweeën te splitsen. Bij lezing van het tweede deel werd ons vermoeden bevestigd: moeilijk te volgen. Wanneer je de twee delen na elkaar kan lezen, krijg je dan wel weer een goed gecomponeerde religieuze thriller. Sherlock Holmes in de middeleeuwen. Manara is een grootmeester in het vak, dus de tekeningen zijn zeker in orde. Dus toch de moeite waard.
Remington 1885 (Standaard uitgeverij): Remington is een tekenaar die leefde in de tijd dat Geronimo het wilde westen onveilig maakte en rondtrok om het leven van de Indianen, vooral in de reservaten dan, op papier te zetten. Authentiek! In dit boek behandelen de makers een fictieve ontmoeting tussen Geronimo en Remington. Die laatste wordt door de Indiaanse rebellenleider ontvoerd, omdat hij wil dat die zijn ziel tekent. Met schetsmatige tekeningen die prachtig ingekleurd zijn en verrassend goed ontwikkelde personages is dit één van de beste westerns die we de laatste tijd gelezen hebben.
Orks & goblins 22 – Dood vlees (Daedalus): Een jong meisje, Reka’a, leeft met haar grootvader in een soort van werkkamp voor goblins. Aan het begin van het verhaal is ze een gefolterd hoopje vlees, maar alle vernederingen en martelingen zorgen ervoor dat ze, gedreven door woede en haat, uiteindelijk de speerpunt wordt van een opstand. Spannend genoeg allemaal en de parallellen met de holocaust geven dit simpele fantasyverhaal meer gelaagdheid. Kundig getekend, met alweer iets te veel tekst voor eigen goed. Zouden de scenaristen van dit soort strips per woord betaald worden?
De weg van het zwaard 2 – De legionair (Le Lombard): Lento en Sutura vormen het duo “Fratres Furentes”. Ze maken als gladiatoren furore in de Romeinse arena. We konden het eerste deel meer dan pruimen en dit tweede deel is een perfecte mix van actie, mysterieuze complotten en karakterontwikkeling. Veel stripreeksen die hopen op een lange uitmelking kennen een trage opbouw en ontwikkelen zich in een slakkengangetje. Deze reeks gaat echter “all-in” en in dit tweede deel spat het van de afwikkelingen, sterfgevallen, ontknopingen en crescendo’s. De moeite van aanschaffen waard dus.
De broederschap der stormen 2 – Orvann (Standaard uitgeverij): In de categorie “genres mengen” is het deze maand de beurt aan piraten en fantasy. Dit tweede deel met oneshots over een piratenbroederschap verraste ons met een bovengemiddeld goed verhaal. Orvann is een aan lager wal geraakte ex-piraat die druk bezig is zichzelf dood te drinken. Wanneer hij onterecht beschuldigd wordt van enkele schipbreuken, gaan de poppen aan het dansen. Het verhaal kent een paar leuke, onverwachte wendingen en wordt heel mooi, met veel zin voor detail en majestueuze spreads, op papier gezet. Voor één keer stoorden we ons ook niet aan de grote lappen tekst. Deze rum gaat er vlotjes in.
Een avontuur van de ridder 2 – De drakensteen (Oogachtend): In dit tweede lange avontuur van Frodo De Deckers hilarische De ridder komt de gezichtsloze avonturier in het bezit van een eeuwenoude en, voor sommigen heilige, edelsteen: de drakensteen. Al snel blijkt dat ongeveer elk volk een andere mythe rond de steen heeft. Voor de dwergen is dat de dwergensteen, voor de elfen de… Soit, u begrijpt het wel. Al snel wordt de ridder achtervolgd en belaagd door facties van alle fantastische volkjes. Het valt op dat de spanningsboog en plot van dit tweede deel beter gecomponeerd zijn dan die van de eerste aflevering, en we vonden die al super. Los daarvan is het De Deckers mengvorm van slapstick en zijn topical en absurde humor die de strip naar een hoger niveau tilt. Eén van de betere humorstrips van het moment.
Het zwijgen van Jaap (Oogachtend): Opa Jaap is, spoiler!, een nogal stille mens. Hoewel hij in de oorlog in een werkkamp gezeten heeft en de Arbeiteinsatz aan het Russische front heeft meegemaakt, kan toch niemand raden waarom. Wanneer Jaaps kleindochter hem begint te interviewen voor school, kan hij ineens niet meer zwijgen. Het is altijd moeilijk om dit “soort strips met een boodschap” objectief te bespreken. Ze hebben het hart immers op de juiste plaats en handelen doorgaans over een interessant thema, zeker voor liefhebbers van oorlog. Men moet dan de knullige tekenstijl en de borstklopperij of het gehengel naar een prijs en lof wegens het aanpakken van belangrijke thema’s er maar bijnemen. Daarmee willen we niets over dit boek zeggen, natuurlijk. De mensen die zich in WOII in de werkkampen onledig hielden, hebben allemaal vast al hun honderdste verjaardag gevierd en voor hen zal deze graphic novel zeker helpen om eindelijk hun trauma’s te kunnen verwerken. Mooi!
Marsupilami 35 – De laatste jacht (Dupuis): We zijn fan van dierenstrips zoals Lassie en Bollie en Billie maar trokken toch onze ogen even op bij deze Marsupilami. De marsupilami is een soort gele aap met zwarte bollen en een keilange staart. Het diertje is zo enorm zeldzaam dat Jan en alleman naar hem op jacht zijn. Het album is een verzameling van slapstickachtige pogingen om die vreemde luipaardaap te strikken. Entertainend genoeg, maar we waren wel wat teleurgesteld nadat we wat begonnen te googelen nadat we deze strip dichtsloegen. Blijkt dat de marsupilami niet eens echt bestaat maar een compleet verzonnen dier is. Bovendien bestaat dit figuurtje al meer dan zeventig jaar. Oké, boomers!
Camille 9 – Camille gaat ervoor! (Standaard uitgeverij): Camille is een zangeres die enorm hard voor vriendschap en haar carrière gaat! Fake, oppervlakkig, een poging om zoveel mogelijk geld uit de zakken van fans van Camille te kloppen. Iedereen die dit koopt voor zijn of haar kinderen verdient een nekschot. Goed getekende maar zoetsapperige drek.
Team Rafale 17 – Anarchy 2025 (Dupuis): Rafale is een team dat enorm hard voor het bevechten van terrorisme met behulp van straaljagers gaat! Fake, oppervlakkig, een poging om zoveel mogelijk geld uit de zakken van fans van F16’s te kloppen. In stijfsel gedoopte, tenenkrullende dialogen die even star zijn als tekeningen en de plot. Iedereen die dit aan-, ver- of afkoopt verdient een nekschot. Slecht gecalqueerde macho drek.
Kinderen van het verzet vertellen 1 (Le Lombard): Een strip met twee verhalen over (en van!) kinderen die actief waren in het verzet tijdens WOII. Hoe ongelofelijk dat ook klinkt: het is gebaseerd op echte getuigenissen. Verwacht geen droge kost, maar prachtig geschreven, spannende verhalen die bovendien mooi in beeld gezet zijn. Het extra dikke dossier achterin is allesbehalve een lege doos, maar voegt een air van realisme en diepgang toe aan de getuigenissen. Prachtig! Dit soort strips maakt WOII bijna de moeite waard!
De gorilla’s van de generaal (Casterman): Bij de eerste twintig pagina’s van dit boek hadden we het ongemakkelijke gevoel dat we een ongenuanceerd, chauvinistisch Frans verhaaltje voor de kiezen zouden krijgen. Dat stoorde ons lichtelijk, omdat we enorme fans zijn van het werk van scenarist Dorison. Toen werden we plots bij het nekvel gegrepen door het gefictionaliseerde verhaal over de vier bodyguards van Charles de Gaulle. Tegen de snijdend spannende achtergrond van de onafhankelijkheidsstrubbelingen tussen Frankrijk en Algerije leren we vier imperfecte, maar aimabele mannen kennen, die samen moeten instaan voor de veiligheid van de president. Het wufte Franse chauvinisme valt nooit helemaal weg; zo blijkt de Gaulle simpelweg een heilige te zijn, maar de perfect geschreven plot en de flitsend getekende actie maken alles goed. Aanrader!
Middernacht eiland 2 – De apenvrouw (Dupuis): Een hele hoop kinderen is aangespoeld op een mysterieus eiland. Ze ontdekken een automaat die hen vreemde opdrachten geeft. Op zich is deze strip een spannend tussendoortje. Zeker entertainend voor de iets jongere lezer die niet te nauw kijkt naar de plot (haken en ogen) en de tekeningen (besparingen op details en achtergronden). Als je niet weet dat reeksen als Alleen en die ene graphic novel van Aimée de Jongh, allé, dinges, met dat eiland, dit soort thema’s veel beter aanpakken, dan weet je het nu.
Haar 3 – Nooit meer alleen (Standaard uitgeverij): Elle is een tienermeid die een dramatisch geheim herbergt: er huizen verschillende persoonlijkheden in haar en die zijn niet allemaal even lief. Een metafoor voor de stemmingswisselingen waar pubers vaak ten prooi aan vallen en een überrealistische afspiegeling van “die van ons”. Dat deze strip pit heeft en de doelgroep bevalt, bewijst het enthousiasme van onze eigen tienerdochter. De combinatie van tienerdrama en suikerige tekeningen spreekt duidelijk aan en dit laatste deel rondt het verhaal bevredigend af.
De lijnen die mijn lichaam tekenen (Standaard uitgeverij): Mansoureh Kamari vluchtte als jong meisje weg uit Iran en worstelt met haar afkomst in haar nieuwe thuisland: Frankrijk. Het is heel moeilijk om in boeken als dit de lijn tussen oprecht aangrijpend en tranentrekkerij te bewaken, maar Kamari doet dat wonderwel. Ze beschrijft wat ze meemaakte in haar land met bewonderenswaardige neutraliteit, zonder zichzelf en haar gevoelens op de achtergrond te dringen. Bovendien zijn haar tekeningen een lust voor het oog en bestaat haar symbolische beeldtaal uit originele voltreffers. Een belangrijk boek dat vele ogen zal doen opengaan. Lees hier een andere, uitgebreide recensie.
Bloedkoninginnen – Nzinga 1 – De leeuwin van Matamba (Daedalus): In 1617 trachten de Portugezen het koninkrijk van West-Afrika in te nemen. Omdat de koning geen uitweg meer ziet, stuurt hij een delegatie naar de Portugezen om te onderhandelen, met zijn zus Nzinga aan het hoofd. Wat volgt is een prachtig getekend en machtig interessant relaas over een, voor de doorsnee plebejer, onbekend stukje geschiedenis. De afleveringen in deze conceptreeks over vrouwen aan de macht zijn doorgaans van het type ‘hit or miss”. Nzinga hoort duidelijk in die eerste categorie thuis.
De gebroeders Rubinstein 6 – Duitse Gründlichkeit (Daedalus): In het zesde deel van één van de beste WOII-strips die we kennen, volgen we nog steeds de twee broertjes Rubinstein en hun wedervaren tijdens de oorlog. Sal is een belangrijke regisseur in de Verenigde Staten die probeert om de gruwelen van de Duitsers aan de grote klok te hangen. Zijn broer Mozes zit opgesloten in een concentratiekamp. De reeks mixt al zes albums lang kundig verschillende verhaallijnen op verschillende punten in het leven van de broers, maar de makers laten die in dit deel samenvloeien. In deze afleveringen lezen we een nagelbijtend spannende opbouw naar de ontsnappingspoging van Mozes en enkele lotgenoten. Meesterlijk geschreven en treffend in beeld gezet. Eén van de beste reeksen van uitgeverij Daedalus.
Deryn Du (Standaard Uitgeverij): Guillaume Sorel is wellicht de beste tekenaar die we deze maand zagen passeren. Zijn wilde pen, prachtige enscenering en gedurfde bladspiegels zullen eenieder van de sokken blazen. Het verhaal: in een dorpje in Wales gebeuren vreemde, bovennatuurlijke dingen. Het boek kent vooral hoogvliegers in de inventiviteit van de paranormale voorvallen. Zo wordt bijvoorbeeld een koppel teruggevonden in hun bed op een zolderkamertje, doodgetrapt door paarden. Guillaume probeert horror te vatten in zijn tekeningen en slaagt daar vaak wonderwel in. Het feit dat het verhaal zelf nogal warrig is en niet zo makkelijk te begrijpen, nemen we er dankzij de torenhoge kwaliteit van het tekenwerk gaarne bij. We zouden ons immers ook aan ons hart laten repareren door een goede loodgieter. Lees hier een andere, uitgebreide recensie.
