Toen Joan Sfar en Lewis Trondheim in 1998 begonnen met Donjon, leek het vooral een grote grap. Er waren minimaal 200 albums nodig om de saga te voltooien, wat voor twee auteurs die beter bekend stonden om hun experimenteerdrift dan hun lange adem, als een onwaarschijnlijk aantal werd gezien. Anno 2026 is het universum nog altijd springlevend en zijn de albums nog net zo leuk als toen het begon. Die drempel van 200 albums wordt hoogstwaarschijnlijk nooit gehaald, maar geen haan die daar naar kraait.
Potentiële lezers laten zich nog weleens afschrikken door de wildgroei aan series, maar laat je niet intimideren, het valt reuze mee. Donjon Ochtendgloren, Zenit en Avondschemer bevatten elk een eigen, doorlopende verhaallijn. Er zijn momenten waarop je kunt inspringen, maar over het algemeen wil je deze reeksen in volgorde lezen. De drie reeksen zijn overigens prima los van elkaar te lezen. Donjon Parade en Monsters bevatten louter losse delen. De nadruk ligt op zwarte humor en de nummering doet er niet toe, pak gewoon wat je leuk lijkt. Wel handig om te weten, is dat de Donjon uit de titel een kasteelcomplex betreft vol schatten en monsters waar schatzoekers graag een gokje wagen. Wil je een keer een Donjon-album proberen, dan is een Parade of Monsters je beste keus. En laten er nu net twee nieuwe Parade albums verschenen zijn!
Kleuteropvang (Donjon Parade 6) is getekend door Alexis Nesme, die je kunt kennen van De kinderen van kapitein Grant, Mickey Mouse: Horrifikland of het onlangs verschenen Marsupilami album El Diablo. Nesme lijkt zijn inspiratie te putten uit de Romantische schilderkunst. Hij vult zijn full-colour pagina’s liefst met clair-obscurs en extreme wolkenpartijen. Het is edelkitsch van de bovenste plank, maar het hapt buitengewoon lekker weg. Nesme blijkt de perfecte keus te zijn voor dit verhaal waarin de Donjon een manier verzint om extra inkomsten te genereren: een buitenschoolse opvang waar de kinderen vermaakt worden met schatzoeken. Er is veel vraag naar, maar het concept kan nog wat worden bijgepunt: kerkers gevuld met monsters blijken namelijk niet de meest veilige omgeving te zijn voor kinderen. Tuurlijk, de necromancer lapt ze wel weer op, maar het stijve loopje en de los zittende oogballen zijn toch lastig te verhullen.
De sterke drank (Donjon Parade 7) is getekend door Tebo en wie het album De jeugd van Mickey spijtig genoeg niet kent, moet maar denken aan een ultieme, elastieken slapstick-stijl. In dit album wordt de Donjon plotsklaps geteisterd door extreem sterke avonturiers. De monsters vangen klappen en dat zint ze niks. Ze ontdekken dat een marktkoopman drankjes verkoopt waar je supersterk van wordt en dus is het tijd voor een ‘gesprekje’. Maar het overtuigen van een magiër die dit soort drankjes produceert, blijkt een uitdaging van de buitencategorie en als die horde eenmaal genomen is, blijken de drankjes ook nog onverwachte bijwerkingen te vertonen.
Het gerommel met toverdrankjes en bijwerkingen is hilarisch, zeker in de handen van Tebo die zich met dit gegeven te buiten kan gaan aan buitenissigheden en rare bekken. Als het gegeven je overigens bekend in de oren klinkt dan kan dat kloppen… Trondheim leek nog wat inspiratie over te hebben na het schrijven van een Asterix persiflage in de reeks Kobijn (de nieuwe avonturen van…) die Silvester tegelijkertijd uitbrengt. Bij Toutatis! heet het album en het speelt zich geheel af in een klein dorpje dat zich dapper verzet tegen de Romeinse overheersing.
Kobijn en zijn vriend Richard zijn er terechtgekomen om een slechterik te stoppen die Panoramix de formule van de toverdrank wil ontfutselen. Kobijn bevindt zich in het lichaam van Asterix, Richard in dat van de bard Kakafonix (Assurancetourix). Maar er klopt iets niet. Al het geweld heeft namelijk echte gevolgen waardoor de slapstick ontaardt in gruwelijke bloedbaden. Zodra ze dat ontdekken, proberen Kobijn en Richard de dorpelingen en de Romeinen uit elkaar te houden, met wisselend succes. Ondertussen tikt de klok om de slechterik de pas af te snijden.
Persiflages, ontregelende humor en situaties die gierend uit de bocht vliegen, passen goed bij Kobijn. Trondheim bediende zich vaker van deze ingrediënten. De bloedbaden zullen de Kobijn-liefhebbers daarom mogelijk niet ontmoedigen. Voor Asterix-lezers geldt dat waarschijnlijk wel. Het gratuite geweld drukt zo’n grote stempel op de sfeer in het verhaal dat het zo goed als onmogelijk is je in een Asterix-verhaal te wanen – zelfs al is het een persiflage. De gedaantewisseling van Kobijn betekent bovendien dat Asterix feitelijk afwezig is en dat een belangrijk deel van het verhaal draait om misverstanden tussen Kobijn en Obelix. En op een aantal bekende running gags na bevat het album ook geen herkenbare situaties uit specifieke Asterix albums. Wat overblijft is daarom echt een Kobijn verhaal. Asterix liefhebbers mogen dit album links laten liggen.
Lewis Trondheim, Joan Sfar & Alexis Nesme – Donjon Parade 6: Kleuteropvang. Silvester. 32 pag. kleur. hardcover € 19,95
Lewis Trondheim, Joan Sfar & Tebo – Donjon Parade 7: De sterke drank. Silvester. 32 pag. kleur. hardcover € 19,95
Lewis Trondheim – De nieuwe avonturen van Kobijn 2: Bij Toutatis! Silvester. 48 pag. kleur. hardcover € 19,95
