De Fransman Christian Rossi is een heerlijke western-tekenaar. Dat hij destijds werd gevraagd de serie Jim Cutlass over te nemen van de onovertroffen Jean Giraud zegt genoeg. Later zette hij de succesvolle serie W.E.S.T. op en maakte nog tal van andere cowboy- en indianenstrips.
Maar ook Rossi heeft het vak ooit moeten leren. In zijn beginjaren zette hij een westernserie op waarvan in 1982 alleen het eerste deel in het Nederlands verscheen bij de al lang ter ziele gegane uitgeverij Mondria, onder de titel De huifkar van Hermes. Decennia later heeft uitgeverij Tzooz de complete serie die uit vier delen bestond nu alsnog in één kloeke bundel uitgebracht: De huifkar van Thespis, zoals de serie in het Frans ook heette.
Hoofdpersoon is de jonge Drustan die op de vlucht slaat als hij tijdens de Amerikaanse burgeroorlog onder de wapenen geroepen wordt. Na de nodige omzwervingen neemt de rondtrekkende toneelspeler Hermes hem onder zijn hoede. Later sluit ook nog de norse avonturier Joe zich bij hen aan en samen reizen ze door het Verenigde Staten van net na de oorlog. Er is daar weinig interesse in de toneelstukken die Hermes in saloons wil opvoeren.
Na twee delen was Rossi’s inspiratie op en nam hij de toen eveneens nog onervaren scenarist Philippe Bonifay in de arm, later bekend geworden met onder meer de klassieker Zoo die hij met Frank Pé maakte. Geleidelijk wordt Joe de hoofdpersoon van het verhaal, die gedreven door wraakzucht al jaren achter een outlaw aanjaagt.
Wie De huifkar van Thespis doorbladert, ziet meteen dat Rossi nog op zoek is naar een eigen stijl. Anatomisch is het hier en daar nog onbeholpen, de gezichtuitdrukkingen zijn in het begin nog wat plomp en bijvoorbeeld het derde deel van de serie lijkt wel door een heel andere auteur getekend. Maar ondanks die wisselvalligheid, is wel al meteen duidelijk dat Rossi veel in zijn mars heeft. Van het begin af aan is zijn tekenwerk expressief en sfeervol.
De scenario’s zijn minder goed. Die rammelen nogal. Duidelijk is dat beide auteurs nog het nodige moesten leren. Zowel in de verhalen die Rossi zelf schreef als in die van Bonifay loopt de vertelling allesbehalve vloeiend. Zo wordt de karakterontwikkeling van het personage Hermes slecht uitgewerkt en leunen de verhalen te veel op clichés uit pulpwesterns. De dialogen zijn soms onnavolgbaar, al ligt dat ook aan de houterige vertaling.
Al met al is De huifkar van Thespis geen hoogvlieger in het oeuvre van Rossi. De strip die hij hierna zou maken, De lotgevallen van Julius Antoine bekend uit het toenmalige maandblad Titanic, was dat al wel. De huifkar van Thespis geeft wel een mooi inkijkje in de weg die Rossi heeft doorlopen om een heel goede stripmaker te worden. Daarmee is deze bundel vooral interessant voor de diehard Rossi-fans.
Christian Rossi & Philippe Bonifay – De huifkar van Thespis. Tzooz. 192 pagina’s. hardcover. € 39,95.
