Aan het einde van het seizoen maakt het personeel van een luxehotel in de Alpen zich op voor de sluiting. Dan arriveren twaalf gasten, elk met een genummerd kaartje. Het zijn agenten, huurmoordenaars, facilitatoren van dubieuze diensten en ze zijn allemaal bijeengeroepen door de Hydra. Een lekkere naam voor een maffiabaas die zijn gezicht verbergt achter een kabuto-masker en wiens lichaam van kop tot teen bedekt is met een slangentattoo. Er is maar één simpele spelregel: na het diner gaat het licht uit en wie de volgende ochtend nog ademt gaat naar huis met twaalf miljoen euro. Het album is in alle opzichten een one shot, ook voor de meeste personages.
Hanna heeft zijn referenties niet verstopt. Agatha Christie’s afgesloten ruimte, Tarantino’s koelbloedige kamerthrillerlogica, de alpendecors van Kubrick’s The Shining; dit album leeft van zijn voorgangers en toont dat ook met enige trots. Dat is geen bezwaar op zich. Genre-entertainment mag zijn bronnen kennen. Het wordt een bezwaar wanneer die bronnen rijker zijn dan het werk dat eruit voortvloeit.
De eerste helft van Twaalf is gewijd aan presentaties en sfeeropbouw en sleept traag voort. Twaalf personages introduceren aan een lezer die weet dat ze toch allemaal zullen sterven, vergt schrijfwerk van de bovenste plank om toch boeiend te blijven. Hanna slaagt er gedeeltelijk in. De dinerscène heeft ritme en sommige figuren hebben pit, maar de onderlinge verhoudingen blijven vaag waar ze snijdend scherp hadden moeten zijn. Het potentieel van de gesloten kamer wordt onvoldoende benut en de psychologie die het geheel had kunnen tillen verdwijnt zodra de actie losbarst. Dan denderen in de tweede helft de pagina’s door in een aaneenschakeling van duels die spectaculair zijn maar leeg aanvoelen, omdat de lezer nooit genoeg van die twaalf mensen heeft leren kennen om hun dood te voelen.
Hervé Boivin tekent dit alles in een realistische lijnstijl die herinneringen oproept aan de betere thriller-traditie in de Franstalige strip. Zijn architectuur van het hotel is overtuigend, zijn actiescènes zijn leesbaar en dynamisch. Eén grafisch idee verdient een aparte vermelding: op sleutelmomenten verdeelt hij de pagina in een rooster van twaalf gelijke vlakken, als een koele balans van wie er nog leeft. Dat is precies het soort vindingrijkheid waarvan het album meer had mogen bevatten. Kleurder Gaétan Georges – bekend van Thorgal – houdt de toon gepast koel en zakelijk.
Twaalf is een album dat doet wat het belooft en dat is precies zijn probleem. Het belooft te weinig. Hanna heeft twintig jaar lang een concept bewaard dat bij uitvoering vlotter leest dan het diep gaat. Wie zich wil onderdompelen in een getekende actiefilm met een knappe finale, vindt hier zijn gading. Wie verwacht dat twaalf professionele moordenaars in een afgelegen hotel ook iets te zeggen hebben over macht, verraad of menselijke aard, zoekt in de verkeerde kamer.
Herik Hanna, Hervé Boivin & Gaétan Georges – Twaalf. Silvester. 72 pagina’s. hardcover. € 24,95
