De liefhebbers van de zwierige tekenpen van Régis Loisel hebben bijna tien jaar moeten wachten op een nieuw album. Op het Mickey Mouse-verhaal Zombokoffie na schreef hij de laatste jaren voornamelijk nog scenario’s voor anderen, zoals de reeksen Magasin General en Een godverdomse klootzak. Maar nu is er Het laatste huis net voor het bos, dat hij tekende en waarvoor hij het scenario maakte samen met Jean-Blaise Djian, met wie hij al eerder samenwerkte aan de reeks De grote dode.
Het laatste huis net voor het bos is een vrolijk, losstaand album waarvoor Djian (een neef van Loisels vrouw) min of meer het begin schreef en Loisel er daarna op los fantaseerde. En dat is ook een beetje aan het album af te lezen.
Op de eerste pagina’s van het album maken we kennis met Pierrot, een postbode die maar niet begrijpt waarom de vrouwen hem maar niet leuk vinden. Als hij in de spiegel kijkt, ziet hij immers een aantrekkelijke man. Maar zijn spiegelbeeld is betoverd door zijn moeder: Pierrot is allesbehalve moeders mooiste. Wanneer hij in het weekeinde naar zijn ouderlijk landhuis gaat om zijn vaders verjaardag te vieren, blijkt dat Pierrot niet de enige is die door zijn moeder is betoverd.
Waar het verhaal in de eerste pagina’s nog een dramatische spanning opbouwt doordat Pierrot niet in de gaten heeft hoe hij er echt uitziet en hij ook nog eens verliefd is op een etalagepop in een lingeriewinkel waar hij elke dag voorbij loopt, schiet het verhaal alle kanten op zodra hij een voet over de drempel van zijn ouderlijk huis heeft gezet. De tuin loopt vol monsterlijke wezentjes die ooit bedienden waren en waarvan er één een kind heeft gebaard van Pierrot. Vaderlief is veranderd in een buste uit woede om zijn buitenechtelijke escapades. Moeder huurt uit wraak een hoer in om voor vaders neus wilde seks te hebben. Een hoer, die Pierrot dan weer aanziet voor de paspop waar hij verliefd op is en waarvan hij denkt dat moeder haar tot leven heeft gewekt.
Wat volgt is een boertige klucht vol kolderieke scènes die zonder veel verhaallijn aaneen worden geregen, inclusief mannen die zich verstoppen in een kledingkast, veel gillende vrouwen en enorme vleesetende planten die zich bekommeren om elke vreemdeling die zich op het terrein van de villa waagt. Het heeft allemaal weinig om het lijf (vaak letterlijk). Maar wat Het laatste huis net voor het bos toch aangenaam verteerbaar maakt, is dat de auteurs het album met overduidelijk veel plezier hebben gemaakt. Dat plezier werkt aanstekelijk.
Ook visueel is het album lollig. Loisel trekt echt al zijn bekende registers open. De pagina’s zijn bevolkt met typische Loisel-vrouwen: groot van omvang en met enorme tepels. Typische Loisel-mormels: schattig maar ook eng. En typische Loisel-mannen: dom en lelijk. Dat alles zet hij met een veel lossere penseel op papier dan zijn vroegere werk, waardoor Het laatste huis net voor het bos leest alsof het spontaan op papier is gekwakt. Dat effect wordt versterkt doordat de tekeningen flink lijken te zijn opgeblazen voor de albumuitgave, waardoor de inktlijnen vol onvolkomenheden zitten. Voor de liefhebbers heeft uitgeverij Standaard ook een iets duurdere, zwart-wit versie van dit album uitgebracht waarin Loisels schetsmatige aanpak beter uit de verf komt. Geen meesterwerk, maar dat hoeft ook niet. Want dit album is goed voor een paar uur pretentieloos vermaak.
Régis Loisel en Jean-Blaise Djian – Het laatste huis net voor het bos. Standaard Uitgeverij. 168 pagina’s. hardcover. € 35,00
