De op 22 maart dit jaar op 87-jarige leeftijd overleden Hermann Huppen had een onverzadigbare honger naar vertellen. Als hij niet meer kon tekenen, zou hij niet meer willen leven, vertelde hij ooit. En dus bleef hij doorgaan. Elk jaar leverde hij nog een nieuw Jeremiah-deel af en daarnaast ook nog elk jaar een ander album. Ondanks de kanker die al twee jaar aan zijn lijf vrat, wist hij slechts weken voor zijn dood nog één album af te ronden: Cartagena.
Daarin volgt de lezer de jonge drugsdealer Álvaro, die ervan droomt hogerop te klimmen binnen het kartel waarvoor hij werkt. Maar wanneer hij als bewijs van zijn loyaliteit iemand moet executeren, draait hij door en slaat op de vlucht. Hij wordt onder de hoede genomen van narcotica-agent Felix Garzon, die Álvaro weet over te halen mee te helpen bij de arrestatie van de kartelbaas.
De verhaallijn van Cartagena is simpel. Hermanns zoon en in de laatste decennia vaste scenarist Yves is dan ook geen genie. Maar hij wist wel wat zijn vader graag voor verhalen vertelde. Dat zijn, al sinds Hermann er begin jaren 80 voor koos een wat volwassener strippubliek te bedienen, verhalen waarin wordt ingezoomd op de zwakheden van de menselijke aard: vol geweld, teleurstelling en verraad. En eigenlijk altijd met een slecht einde voor een van de hoofdpersonen. „Als je de waarheid vertelt, noemen ze je een pessimist”, zei Hermann daar ooit zelf over.
Wie verrast wil worden, leest daarom al jaren geen nieuw album van het Hermann-koppel meer. Ook het tekenwerk van de oude meester ging de laatste jaren rap achteruit. Desondanks is het toch de moeite waard om Cartagena te lezen.
De pagina’s in Cartagena ogen alsof Hermann Magere Hein in zijn nek voelde ademen. Zijn lijnvoering is wat dikker dan anders, sneller op papier gezet. Alsof hij zich de tijd niet meer gunde om zijn schetsen uit te werken en alles in één keer op papier kwakte. Daardoor klopt het anatomisch niet altijd en zijn de koppen van de hoofdpersonen niet altijd uit elkaar te houden, maar dat was in veel latere albums van Hermann al het geval. Maar wat Cartagena beter maakt dan die andere recente albums, is dat Hermann dit album urgentie weet mee te geven. Weinig detail; alles draait nog om de handelingen van de personages. Daardoor voel je je als lezer net zo opgejaagd als Hermann zich gevoeld moet hebben toen hij dit ene album nog wilde afronden. Op elke pagina is het alsof je de klok hoort tikken. Dat komt het verhaal over een klopjacht in de gewelddadige drugswereld ten goede.
Hermanns oeuvre was enorm. Hij zal vooral herinnerd worden om in hun tijd vernieuwende reeksen als Jeremiah, Hee Nick, droom je? en uiteraard zijn magnum opus De torens van Schemerwoude. Als stripmaker zouden we hem tekortdoen door al het andere dat hij maakte te vergeten. Natuurlijk zat daar veel pulp tussen. Maar Hermann was een haast bezeten verhalenverteller. Met Cartagena heeft hij nog één keer stelling willen nemen. Het is de laatste zucht van een vermoeide tekenaar, maar ook van een man die vermoeid was van al het kwaad in de wereld, van alle kleinheid van de mens. Die boodschap dendert na.
Hermann en Yves Huppen – Cartagena. Le Lombard. 64 pagina’s. hardcover. €19,99.
