Een paar keer per jaar heb je een wow-moment wanneer je een nieuw album uit hebt, en dat is zeker zo na het dichtslaan van De Maanwandelaar van Simon Spruyt.
Een jaar na De uitverkorene levert Spruyt wederom een verhaal af dat is geïnspireerd op een bijbelverhaal uit het boek Genesis. Dit keer is dat een korte passage (nummer 34, voor wie het interesseert) uit dat bijbelboek, waarin de zonen van aartsvader Jacob het niet kunnen verkroppen dat hun zuster seks heeft gehad met een prins uit de stad Sichem, of Shechem in de wereld van Spruyt. Als genoegdoening eisen zij dat alle mannen uit de stad zich laten besnijden. Wanneer de mannen dat doen en last krijgen van wondkoorts, plunderen de zonen de stad, moorden zij alle mannen uit en nemen zij de vrouwen en kinderen tot slaaf.
Verwacht echter ook dit keer allesbehalve een bijbelverstripping. De Maanwandelaar begint wanneer een buitenaards wezen, lid van een genootschap dat zichzelf De Familie noemt, naar het land Kanaän in de tijd van het Oude Testament wordt gezonden. Ze is hierheen gestraald omdat een ander lid van het genootschap kwijt is geraakt op aarde en De Familie vermoedt dat hij de regels heeft overtreden. Het is voor de leden van het genootschap namelijk strikt verboden om de loop van de geschiedenis op een planeet te beïnvloeden. Hun enige taak is observeren of er op de verschillende planeten in het universum beschavingen zijn die zich dermate ver hebben ontwikkeld dat ze iets van elkaar kunnen leren en zich ook bij De Familie kunnen aansluiten.
Het wezen neemt de vorm aan van een mens: een vrouwelijke priesteres. Al snel ziet ze dat de mensheid op aarde in de verste verte niet voldoet aan de standaarden die De Familie stelt aan potentiële leden. Het wezen schrikt van de primitieve beschaving waarin stammen elkaar naar het leven staan en elkaar tot slaaf maken. Ze begint te twijfelen: moet ze niet toch iets doen om deze barbaarse wezens een beetje te helpen?
De Maanwandelaar is een album om je tanden in te zetten. Spruyt heeft een meermaals gelaagde beeldroman afgeleverd. Deels is het een sciencefictionverhaal. Deels is het een verhaal over de eerste joodse stammen en de Egyptische farao, waarvoor hij zich losjes liet inspireren door Thomas Manns roman Jozef en zijn broers. Deels is het een historische verhandeling over hoe de nomadische cultuur onherroepelijk wordt verslonden door de opkomst van de stedelijke cultuur. En deels is het ook een filosofische verhandeling over de aard van de mens. Ondanks al die met elkaar verweven lagen, weet Spruyt het scenario begrijpelijk en zelfs lichtvoetig te houden. Dat is knap. Nergens wordt het topzwaar of larmoyant. Spruyt jongleert met genres, doseert de informatie behendig en weet je tot het einde geboeid te houden.
Dat alles vertelt Spruyt in werkelijk oogstrelende pagina’s, waarop hij schildert met voornamelijk ultramarijn en sienna. Hij weet een wereld op te roepen waarin je je als lezer direct wilt onderdompelen. Nadat je zo’n 200 pagina’s door Spruyt bent meegevoerd door de maalstroom aan gebeurtenissen en plotwendingen, blijkt hij zijn epos ook nog eens te hebben verweven met een verholen boodschap over de waanzin van religie. Spruyt is een meesterverteller. Om zelf maar eens larmoyant te doen: dit is zonder twijfel zijn pièce de résistance. Chapeau!
Simon Spruyt – De Maanwandelaar. Le Lombard. 208 pagina’s. hardcover. € 22,99
