Een album op oblong-formaat is een andere leeservaring dan een regulier stripalbum op staand formaat. Je ogen rusten minder op de pagina; omdat je ogen alleen nog van links naar rechts gaan, word je als lezer vanzelf meer voortgejaagd door het verhaal. De makers van De meteoren hebben heel bewust gekozen voor dit albumformaat. Waarom? Dat wordt zo meteen duidelijk.
Eerst de inhoud. In De meteoren volg je als lezer de dagelijkse beslommeringen van een aantal mensen in een niet nader genoemde stad in de Verenigde Staten. De een verzorgt hulpbehoevende ouderen. De ander wordt verliefd op een meisje. Een derde wordt ontslagen bij een meubelzaak die verdacht veel weg heeft van Ikea. En weer een ander worstelt met zijn drankverslaving.
Al die levens raken met elkaar verweven. Ze ontmoeten elkaar bij de bushalte, raken met elkaar in gesprek in een typisch Amerikaanse ‘diner’, of proberen elkaar te steunen in hun dagelijkse worsteling. Ondertussen is op de achtergrond op het televisiejournaal te zien hoe de regering zich zorgen maakt over een meteoriet die mogelijk net langs de aarde scheert, maar misschien ook wel niet…
De meteoren heeft geen klassieke vertelstructuur. Een van de personages in het boek vertelt hoe ze houdt van boeken ‘die niet alleen maar een verhaal met een begin en een einde vertellen’. Ze houdt van ‘boeken die lijken op het echte leven’: ,,In het echte leven zijn er geen hoofdpersonen of bijfiguren. We hebben allemaal onze rol te spelen. Iedereen is belangrijk.’’ Precies zo is De meteoren opgebouwd.
Redolfi en Deveney maken alle personages even belangrijk. Ze stippen de levens van al hun protagonisten slechts vluchtig aan. Hun voorgeschiedenis, angsten, trauma’s en verdriet worden niet uitgebreid beschreven. Slechts heel subtiel krijg je als lezer iets te weten over waarom die medewerkster van de meubelwinkel zich thuis opsluit met haar zelfgemaakte poppen van papier maché. Of waarom haar collega zo begaan is met het bedrijf en dat hij daarbuiten eigenlijk niemand heeft. Maar ondanks die vluchtigheid, komen ze wel allemaal tot leven. Het zijn mensen die we stuk voor stuk hadden kunnen tegenkomen op ons werk of op straat.
Alle personages in De meteoren hebben één ding gemeen: ze hebben allemaal het gevoel geen grip te hebben op hun leven dat als zand tussen hun vingers wegglijdt. Dat gevoel wordt benadrukt door de manier waarop Redolfi en Deveney hun strip hebben vormgegeven. Je scheert als lezer aan al hun levens voorbij. Vorm versterkt hier inhoud.
En die inhoud is absoluut het lezen waard. Want ondanks de permanente dreiging die op de achtergrond van de strip hangt (wordt de aarde vernietigd door een botsing met een meteoriet?) is De meteoren vooral een boek over hoop. Hoop over de goedheid van mensen. Over hoe ook mensen die elkaar niet goed kennen, bereid zijn naar elkaar om te zien.
Het is een boodschap die niet genoeg kan worden gegeven. In een wereld waarin we dankzij sociale media alleen nog maar in zwart-wit lijken te kunnen denken, wijzen Redolfi en Deveney ons erop dat niemand zwart-wit is. De mens en daarmee de wereld is er een van grijstinten. En de meeste van die tinten zijn bovenal prachtig. Wie na lezing van De meteoren niet iets meer vertrouwen heeft gekregen in de samenleving en in de intrinsieke goedheid van de mens, moet het album nog maar eens opnieuw lezen.
Als je maar een paar uur de tijd hebt om te besteden aan lezen, lees dan De meteoren. Het is een monument voor jou en de mensen om je heen. En het is prachtig.
Tommy Redolfi en Jean-Christophe Deveney – De meteoren. Concerto. 312 pagina’s. hardcover. € 34,99
