IJzersterk tekenwerk maakt van samoerai-drol een smakelijk gebakje

Met de enorme stortvloed aan nieuwe albumuitgaven is het lastig kiezen waar je je beperkte zakgeld aan uitgeeft als je in de winkel staat. De naam van de uitgeverij is minder een kwaliteitsstempel dan het vroeger was. Veel uitgevers geven inmiddels zó veel uit, dat er onherroepelijk ook veel middelmaat wordt vertaald.

Neem Daedalus (maar deze klacht had voor vrijwel alle uitgeverijen kunnen gelden op dit moment). Het brengt bijvoorbeeld De 5 rijken uit, de met afstand beste avonturenserie van dit moment uit. Of ijzersterke literaire beeldromans als Ondoordringbaar. Maar ook de nodige hap-slik-weg strips die je een halfuurtje van de straat houden, maar die je na het dichtslaan van de albums alweer direct bent vergeten. En daar sta je dan in de winkel: moet ik die nieuwe uitgave aanschaffen?

De nieuwe Daedalus-uitgave Rode sneeuw zit er een beetje tussenin. Het heeft een dun horrorverhaaltje, maar het tekenwerk is dan weer zó sterk dat het album je na lezing toch lang bijblijft.

Het verhaal speelt zich af in een Japans vissersdorp in de jaren ‘70. Midden in de zomer begint het te sneeuwen en komt de zon niet meer door het wolkendek heen. Er ontstaat paniek onder de dorpsbewoners, zeker als er een leeggebloed lijk wordt gevonden in de straten. De bewoners beginnen elkaar te verdenken en de spanning bouwt zich langzaam op. Het komt tot een voorlopige apotheose als een gemaskerde spooksamoerai de plaatselijke kroeg inloopt en iedereen de stuipen op het lijf jaagt door een oud wiegeliedje te zingen. Tot zover is er nog niet zo heel veel mis met het scenario.

Maar de twee scenaristen Rurik Sallé en Éric Corbeyran maken zich er in de tweede helft van het album te makkelijk vanaf. Ze leiden de twee hoofdpersonen naar een verlaten hut buiten het dorp, waar allemaal oude schilderijen staan met afbeeldingen van samoerai. Daarna raden de dorpsbewoners in een gesprek plots wat er aan de hand is en weten ze zomaar ineens dat de samoerai de geest is van een soldaat die hier honderden jaren geleden is vermoord. Het moet wel! En verdomd, het klopt nog ook. Hier denk je als lezer: de gemiddelde Rik Ringers heeft sterke plotwendingen!

Ook nemen de twee uiteindelijk te weinig ruimte om de personages goed uit te werken, waardoor je niet echt een binding met hen voelt.

Dat Rode sneeuw toch de moeite waard is, komt volledig op het conto van tekenaar JEF, pseudoniem van de Fransman Jean-François Martinez. Hij weet de lezer een andere wereld in te trekken. Zijn tekeningen zijn sfeervol, zijn pagina-indeling verrast en de bleke kleuren die hij gebruikt versterken het horror-gehalte van het verhaal. Door meer verstilde scènes af te wisselen met soms bloederige actie, weet hij je als lezer ondanks het inzakkende scenario toch bij de les te houden.

Martinez verdient betere scenaristen, maar in dit geval weet hij van een drol een gebakje te maken. Al met al is het zo toch nog een heel aardige strip geworden. En dat ook nog eens heel verzorgd uitgegeven, want dat is bij Daedalus sowieso altijd dik in orde.