Cowboy Billy keert terug naar de boerderij waar hij is opgegroeid. Zijn moeder is overleden en hij komt net op tijd aan voor de begrafenis. De boerderij wordt bestierd door een kolonel en een kapitein, die hem deels heeft opgevoed. Welke man welke rol heeft gespeeld in zijn verleden blijft vaag, maar duidelijk is dat de drie geen warme band delen. Billy wordt koel ontvangen en de sfeer is gespannen. De ranch ligt er troosteloos bij, beschadigd door een overstroming. De dood van de moeder is het begin van een reeks confrontaties, zowel openlijk als onderhuids. De vrouw van de kolonel speelt een stille maar bepalende rol op de achtergrond. Ze wordt zichtbaar genegeerd en op afstand gehouden door haar man, die haar verwijt dat ze geen kinderen heeft kunnen krijgen
Billy probeert zich te herpakken, maar wordt geplaagd door herinneringen, twijfels over zijn afkomst, en de spanning tussen de twee mannen die hem op heel verschillende manieren gevormd hebben. Hij begint te breken met het zwijgen en de verstikkende normen van de wereld waarin hij is opgegroeid.
Maker Anthony Pastor geeft nauwelijks uitleg. Alles moet uit houding, lichaamstaal en stiltes komen. Dat is precies hoe Billy Lavigne werkt, het verhaal vertelt veel zonder het uit te spreken. Het draait om rouw, familiebanden, en hoe die banden kapotgaan zonder dat iemand zegt waarom. De moeder, hoewel gestorven, blijft het verhaal sturen. Haar stem klinkt soms letterlijk door in Billy’s hoofd. Haar invloed is voelbaar, zelfs postuum sterker dan die van de mannen om haar heen. Dat idee, dat vrouwen de drijvende kracht zijn, ook al staan ze niet op de voorgrond, vormt de kern van het boek. Pastor doet dat subtiel, zonder lange dialogen of grote gebaren. Het is een van de sterkste keuzes in het verhaal.
Toch blijft het plot vaak hangen in suggestie. Pastor wil vooral dat je voelt, niet dat je alles begrijpt. Dat levert scènes op die sfeervol zijn, maar ook frustrerend weinig prijsgeven. Je moet veel invullen en soms voelt dat als werk. Billy zelf blijft een gesloten boek. We lezen dat hij de beste cowboy van de ranch is, maar merken daar verder weinig van. Hij verandert, maar hoe en waarom blijft vaag. Waar Pastor in De vrouw met de ster durfde te confronteren, blijft hij hier terughoudend. De spanning broeit, maar barst nergens echt los.
Visueel is Billy Lavigne wel ronduit indrukwekkend. Pastor tekent in losse, nerveuze lijnen en kleurt met aquarelverf. Maar wat vooral opvalt, is zijn gedurfde kleurgebruik. De overstap naar meerkleurig tekenen is hier een meesterzet. Dit is geen bruin-grijze western. Pastor kiest voor rokerig blauw, stoffig paars, roze luchten, okergeel zand. Luchten draaien als inkt in water. Paarden denderen in wolken van pigment. Het geeft het boek een dromerige, bijna hallucinante sfeer. Sommige platen doen zelfs denken aan het (post) impressionisme van Monet en van Gogh. Tegelijk blijft het overzichtelijk en helder. Elke plaat is met aandacht opgebouwd, met oog voor ritme en contrast.
Er zitten scènes in het boek die je niet snel vergeet. De begrafenis in de modder, de terugkerende droombeelden, de manier waarop Pastor het landschap laat weerspiegelen wat er tussen mensen gebeurt, zonder het er dik bovenop te leggen. Alleen jammer dat het verhaal zelf daar niet altijd in meegaat. Het blijft suggestief. Je verwacht op een bepaald moment een ontlading, een confrontatie of een inzicht, maar het komt niet.
Billy Lavigne is een beeldschoon boek met een sterk idee: laat de vrouwen het verhaal sturen, zelfs als ze er niet meer zijn. Dat doet Pastor met stijl en gevoel. Maar inhoudelijk had het scherper gemogen. Gelukkig krijgt Pastor meer ruimte. Billy Lavigne is namelijk het eerste deel van een geplande trilogie. Het vervolg is al in de maak. Als Pastor daarin zijn verhaal strakker afstemt op zijn indrukwekkende beeldtaal, kan dit drieluik nog uitgroeien tot iets bijzonders. Aan de visuele kracht zal het in elk geval niet liggen.
Anthony Pastor – Billy Lavigne. Lauwert Uitgeverij. 152 pagina’s hardcover. € 39,95
