Toen we het eerste deel van 1629 bespraken, noemden we het de opmaat naar de verschrikkingen, verteld in een strip waarin het Batavia-drama tot in de goorste details werd uitgesponnen. Deel 2, Het rode eiland, verschuift de actie van het schip naar het land. Het decor is veranderd van houten planken naar een zandvlakte waar beschaving langzaam afbrokkelt.
Het verhaal pikt de draad op na de schipbreuk: ruim tweehonderd overlevenden spoelen aan op een reeks eilandjes voor de Australische kust. Zonder gezag, zonder voedsel en met maar een klein sprankje hoop op redding. 
Hun kapitein is vertrokken om hulp te halen. De scheepskoopman Jeronimus Corneliszoon, een man die aanvankelijk als redder verschijnt, ontwikkelt zich tot een charismatische tiran. Hij bouwt zijn eigen koninkrijk, compleet met lijfwachten en doodseskaders. Langzaam maar zeker verandert het geïsoleerde eiland in een miniatuurhel waar moord, paranoia en religieuze waanzin de enige wetten zijn. Dorison laat de beschaving laag voor laag los. Er ontvouwt zich een kruising tussen Lord of the Flies, Master and Commander en Apocalypse Now. De religieuze ondertoon is onmiskenbaar: wie bepaalt wat goed is, als God zich niet meer laat zien?
Tegelijk groeit Lucretia Jans, de enige persoon met ruggengraat in dit inferno, uit tot het morele centrum van het verhaal. Zij staat voor rede in een wereld die haar allang vergeten is. Dorison voert haar op als getuige, een Cassandra op een eiland vol doven. Hoe vaak ze ook voorspelt dat het bewind van Corneliszoon uiteindelijk zal leiden tot de ondergang van alle mensen met goede bedoelingen, ze wordt niet geloofd. Natuurlijk krijgt ze gelijk, te laat voor velen. Lees er gerust een metafoor in voor de tijden waarin we nu leven, zo u wilt.
Montaigne tekent hier op de toppen van zijn kunnen. Waar hij in deel 1 nog de storm en de zee tot leven moest wekken, schildert hij nu de stilte van de zon. Zijn pagina’s ademen zout, hitte en ontbinding. De bleke luchten en roestige kleuren contrasteren met het diepe zwart van de nacht. Het is prachtig, maar niet prettig en dat is precies de bedoeling.
Waar De apotheker van de duivel (deel 1) een claustrofobische ramp was, is deel 2 een morele valkuil. De tragedie wordt kalmer verteld, maar de nasmaak is wranger. Het rode eiland is een huiveringwekkend mooi slotstuk van een ambitieus tweeluik.
Xavier Dorison en Thimothée Montaigne – 1629 deel 2: Het rode eiland. Standaard. 144 pagina’s. hardcover. € 35,00.
