Een detective die wordt omschreven als humoristisch, is vaak noch het ene noch het andere. Bij een detective zoekt de lezer het in de aanleiding, het vorserswerk en de al dan niet verrassende ontknoping; leesarbeid waarbij meedenken wordt gewaardeerd. Als daar grappen en grollen bij worden gehaald, schaadt dat het serieuze onderzoek van de detective én de lezer. Dan is het negen van de tien keer niet relevant wie de schuldige is, bijvoorbeeld. Als we maar gelachen hebben.
Marcie: het kantelpunt van de Franse auteur Cati Baur krijgt beide predikaten opgeplakt en hoewel het een verrassender verhaal is dan het in eerste instantie lijkt, wreekt zich de insteek van Cati Baur, die zowel het scenario als het tekenwerk voor haar rekening nam. Het is zeker komisch, want Marcie geeft daar alle reden toe, maar dan had dat het vertrekpunt moeten zijn.
Marcie is een vrouw van middelbare leeftijd die op haar saaie werk zachtjes naar de uitgang is geduwd. Als bijnavijftiger wil ze zich niet nog eens in de saaiheid onderdompelen en na een gesprek met haar dochter besluit ze het over een andere boeg te gooien. Haar kwaliteit blijkt een heel bijzondere: ze is nogal gemiddeld, onopvallend en in haar optiek ‘vrijwel onzichtbaar’ voor anderen. Saai is het woord niet, maar we zien wat ze bedoelt.
Zo’n setting verdraagt een humoristische toets. Dan wordt het zoiets als: Marcie valt tussen de mensen nauwelijks op. Maar saai is ze allerminst, want de gave om niet op te vallen, gebruikt ze in haar werk als detective. Niemand die haar verdenkt, niemand die haar in de gaten heeft.
Terug naar het verhaal: het kantelpunt uit de titel markeert haar volgende stap. Ze solliciteert bij het detectivebureau van Bernard, die ze overtuigt van haar unieke onopvallendheid. Haar eerste klussen zijn het opsporen van gestolen hondjes. Tot zover zit het humoristische in het onaangepaste van de hoofdpersoon in combinatie met haar werk en dat voldoet. Vreemder wordt het daarna als ze een omvangrijkere klus aanvaardt en die samen met haar dochter aanpakt. Hoewel de twee het leuk hebben en elkaar tegelijkertijd scherp houden, wordt de klus er wat koddig van. Alsof het allemaal niet zo serieus is.
Baur tekent vriendelijk en zacht, in een driestrokengrid dat ruim op de pagina is gezet; met veel wit eromheen. Ze vult de tekstballonnen met een aan elkaar geschreven handschrift dat in de verste verte niet bij een detective past. En toch is het verhaal geslaagd en interessant, want laten we dat hele detective-gedoe los, dan zien we achter die façade een verhaal over een vrouw die de touwtjes in handen neemt, zich van niets of niemand iets aantrekt en doet wat ze graag wil. 
Haar enthousiasme is aanstekelijk; haar vreemde keuzes zijn wél grappig als je het in die context ziet. Voorbeeld: je excentriek verkleden om niet op te vallen tijdens de opening van een moderne-kunstexpositie is voor een detective wat teveel van het goede; voor een verhaal over de zoektocht naar je ware ik is het hilarisch.
Samengevat is het beter niet te veel acht te slaan op het detective-sausje dat over het verhaal wordt geserveerd. Dat is een leuke bijzaak. Marcie gaat vooral over een vrouw die zichzelf herontdekt en daar alles voor uit de kast haalt. En ach, ze vindt wel eens een gestolen poedel terug. Dat is mooi meegenomen.
Cati Baur – Marcie: het kantelpunt. Lauwert Uitgeverij. 144 pagina’s hardcover. € 33,95
