Voor zijn vorige album De open zee liet Jean Cremers zich inspireren door de overstromingen in de Belgische provincie Luik in de zomer van 2021. Daarbij kwamen 39 mensen om het leven. Het water van rivieren en beken steeg door hevige regenval zó snel, dat mensen niet op tijd weg konden komen. Maar waar De open zee nog een symbolisch verhaal was over volwassen worden, daar is zijn nieuwste album Na de storm veel directer geënt op de tragische gebeurtenissen van 2021.
Na de storm begint wanneer hoofdpersoon Hélène in haar eentje bij haar ouders op bezoek gaat. Ze wrijft het bloed van haar gezicht voor ze de auto uitstapt. Wanneer ze aanbelt bij haar vader en moeder, begint het te regenen. Al snel wordt het de lezer duidelijk dat Hélène wordt mishandeld door haar partner, iets wat ze aanvankelijk verborgen probeert te houden. Maar de aanhoudende berichtjes op haar telefoon van haar man met de vraag waar ze blijft, maken haar nerveus. Iets wat haar ouders, zelfs haar dementerende moeder, opvalt.
Hélène wil op tijd vertrekken uit angst dat haar man nog bozer wordt als ze te lang wegblijft, maar de regen heeft de wegen blank gezet en ze kan niet meer weg. En het water blijft maar stijgen…
Na de storm lijkt in eerste instantie een verslag van wat de slachtoffers van de overstromingen in 2021 hebben meegemaakt. Hélène en haar bejaarde vader proberen de schade van het wassende water aanvankelijk beperkt te houden door alle spullen naar een hogere verdieping te verhuizen. Tegelijkertijd moeten zij de dementerende moeder die steeds meer de weg kwijt raakt, proberen te kalmeren. Ze proberen er het beste van te maken en elkaar te steunen. Hélène leert haar ouders opnieuw kennen nu ze gedwongen dag en nacht getuige is van wat de slopende ziekte van haar moeder voor gevolgen heeft voor alles wat er in huis gebeurt.
Maar naarmate het verhaal vordert, wordt Na de storm steeds meer een verhaal over de transformatie die Hélène doormaakt: van slachtoffer in een gewelddadige relatie tot iemand die het initiatief over haar leven weer terug durft te nemen.
Net als in De open zee vertelt Cremers dat verhaal met een minimum aan dialogen. De kracht van Cremers’ vertelling is dat hij veel kan suggereren in zijn tekeningen. Zelfs wanneer de personages zwijgend tegenover elkaar staan, lijken ze met elkaar te communiceren. En die gesprekken vormen zich bij jou als lezer als vanzelf in je hoofd. Dat alles bereikt Cremers met een opvallend eenvoudige tekenstijl.
Met Na de storm bewijst Jean Cremers dat zijn prachtige vorige album De open zee geen toevalstreffer was. Hij heeft waarlijk talent en hij heeft ook écht iets te vertellen. Cremers moet oprecht van mensen houden dat hij hen zo knap weet te treffen in zijn albums. Puik werk. Extra goed nieuws: in 2027 brengt uitgeverij Lauwert ook zijn semi-autobiografische debuut Vague de froid uit 2023 nog uit in vertaling.
Jean Cremers – Na de storm. Lauwert. 192 pagina’s. hardcover. € 39,95
