Het najaarsoffensief dendert over de leestafel. Van kranige reboot-ridders en Franse actievaders tot ontsporende familiebedrijven en zombies in het moeras. Sommige reeksen weigeren na dertig delen koppig te vervellen, andere vinden zowaar een tweede adem tussen de varkensstallen of op een stoffig Siciliaans racecircuit. Geen tijd voor ronkende achterflappen; hier is het oordeel over de verse oogst van de maand, kort van stof en scherp van snede.
Bruce J. Hawker 2 – North Star State (Le Lombard): William Vance draait zich vermoedelijk met zeemansgraf en al om wanneer hij erachter komt dat zijn maritieme trots in deze reboot definitief watervervanging gekregen heeft. Na een schipbreuk in Louisiana verruilt Bruce Hawker het touwwerk voor sneeuwschoenen om in Minnesota achter de Kensington-runensteen aan te jagen. Want wie scenarist Christophe Bec inhuurt krijgt onvermijdelijk Tempeliers, occulte genootschappen en vergezochte cryptogrammen op zijn bord. Carlos Puerta schildert de ijzige decors adembenemend mooi bijeen, maar zijn personages blijven stramme paspoppen die met opengesperde ogen wachten op de belichting. Het resultaat is een trage winterwestern die eruitziet als een miljoen dollar, maar inhoudelijk zwerft in de uitverkoopbak van Dan Brown.
FRNK 10 – Het onmogelijke object (Daedalus): Frank slijt zijn dagen inmiddels als mediabezienswaardigheid, samen met zijn holbewoners opgevoerd als levende relikwieën van de apocalyps en het paleodieet. Een gedurfde tijdsprong voor een jeugdreeks die weigert te verstenen in haar eigen succesformule. Frank is een ontheemde bekendheid geworden met heimwee naar de oertijd, waar zijn grote liefde Kenza achterbleef. De uitweg hangt vast aan een heerlijke sciencefictionknoop: een mes dat hij weggaf in het verleden en eeuwen later terugvond in het heden, waardoor het ding feitelijk door niemand ooit is gesmeed (u hoeft het niet per se te snappen). Het tempo ligt idioot hoog en de cartoonstijl schakelt moeiteloos van hysterische bekken naar oprechte verwondering over een tijdparadox. Waar andere jeugdreeksen na tien albums bezwijken onder hun eigen dogma’s, amuseert FRNK zich te pletter door de logica nog wat verder uit te kleden. Pure popcorn-fantasy die stiekem veel slimmer in elkaar gevezen is dan het Neanderthaler-gehalte doet vermoeden.
Robert Crumb – The Complete Record Cover Collection 2 (Concerto Books): Wie Robert Crumb zegt, denkt aan neurotische zelfkwelling, vlezige dameskuiten en bovenal een pathologische verering voor krakende 78-toerenplaten. 15 jaar na het eerste deel veegt dit tweede overzichtswerk de rest van zijn muzikale oeuvre bijeen, van obscure blueshoezen en Franse musette-singles tot cassette-inlays voor een handvol gelijkgestemden. Dit boek is onweerstaanbaar vanwege de totale afwezigheid van marketingcynisme. Crumb arceert zijn dode banjohelden, jazzpioniers en blueslegendes met dezelfde maniakale devotie waarmee een monnik zijn getijdenboek verluchtte. In pure inkt, cross-hatching en een bijna tastbare weemoed naar de ziel van de Amerikaanse muziek van voor de komst van de plastic popcultuur. Natuurlijk, wie na vijftig portretten van bebaarde hillbillies en kromgetrokken vingers op een mandoline verzadigd raakt, moet even pauzeren. Maar als staalkaart van een ambachtsman die zijn diepste obsessie tot kunst verheft, is dit pure balsem voor de ziel. Een luxueus relikwie voor vinylliefhebbers en grafische fijnproevers.
Imperia 4 – De Compagnie van de Gevilden (Daedalus): Vergeet ridderlijke zwier en nobele idealen want in het voorlaatste bedrijf van dit huurlingenvijfluik regeert de botte bijl. Verraden door hun eigen kapitein zweren drie overlevende zusters een bloedeed die Kill Bill naar een middeleeuws modderbad vertaalt. Snelle verlossing zit er niet in, want ze willen hun ex-baas eerst methodisch strippen van zijn goud, zijn naam en zijn troepen, om hem pas daarna te laten stikken in zijn eigen bloed. Dat levert een grimmige wraakwestern op in maliënkolder, schatplichtig aan Glen Cook’s befaamde Zwarte Compagnie. Grafisch zit het snor in de gore nachtelijke kampementen en verweerde koppen. De schoen wringt bij het tempo. Drie ziedende zielen en een complexe vendetta in krap 54 pagina’s persen dwingt tot een stoet flashbacks en een alwetende verteller die zijn snavel maar niet kan houden, waardoor zelfs de bloedband tussen de zusters ons merkwaardig koud laat. Na drie voltreffers is dit het eerste deel dat ons niet naar de strot grijpt, terwijl de dames op elke bladzijde nochtans niets anders van plan zijn.
De Kiekeboes 170 – Het L.E.O.N. Offensief (Standaard Uitgeverij): Het leger bouwt een gevechtsrobot die het karakter van zijn proefpersoon kopieert. Omdat de eerste soldaat zo zachtaardig blijkt dat zijn blikken evenbeeld verliefd wordt op de schietschijf, belanden de generaals bij de permanent wrokkige Leon van der Neffe. De oudste burenruzie uit de Vlaamse strip wordt zo tot wapen gesmeed, met een klonenleger dat maar één doel kent: de snor van Marcel elimineren. Overal hunkeren machines naar liefde, van het pacifistische prototype tot de robotmaaier die het aanlegt met een stofzuiger, terwijl mensen er louter haat in programmeren. Ook de huiselijke lijntjes renderen prima, getuige Charlottes gevecht met de app-bureaucratie van het containerpark. Jammer dat de tweede helft verzwakt tot een haastige en sober getekende achtervolging die leunt op een plichtmatige infiltratie van Fanny. Toch lachten we hardop om Van der Neffe als ovenschotel-Elvis en was het uit voor de koffie koud werd.
Oorlogen van Arran 3 – De slag om Torrun (Daedalus): Deze crossover werd aangekondigd als een cyclus van zes delen en in het Frans staat de teller intussen op zeven. Ook op papier lopen oorlogen altijd uit. In dit derde deel vechten de oude volkeren op drie fronten tegelijk tegen de menselijke rijken. In de woestijn moet de ork Kronan kiezen tussen zijn eer en zijn volk en wie in zijn eigen leger niet trouw genoeg oogt, ruimt hij zonder veel omhaal op. Een opvallend kort lontje voor een verzetsheld. Ondertussen valt een Yrlaanse vloot de drijvende stad Port-Vogue aan en in het woud van Torrun duwen keizerlijke golems de elfen van koningin Ora steeds verder terug. Al die fronten worden aan elkaar gepraat door Myth, een goblindief met een gestolen kroon en een grote mond. Zijn sarcasme is het zout in een verhaal vol plechtige elfen. Die boselfen lijken dan weer zo sterk op elkaar dat je in de veldslag uit de titel geregeld het noorden kwijtraakt. De nieuwe tekenares levert grootse woestijnplaten en zwierige gevechten, met hier en daar een plaat die wat haastiger oogt. Er wordt in deze slag weinig beslist, het album schuift vooral de stukken klaar voor wat nog komt. In dit tempo wordt het nog een Honderdjarige Oorlog.
Na Arthur 1 – De troon en het zwaard (Le Lombard): Op het kadaverveld van Camlann blijft een dooie Arthur zijn zwaard krampachtig omklemmen. Ridder Bedwyr vertikt het om Excalibur terug in de plomp te keilen. Gevolg: heibel om de erfenis, uitgevochten tussen twee zonen van aartsverrader Mordred die elkaar spiegelen als goed heilig boontje versus blonde psychopaat met litteken. Visueel is het smullen. Sierra trekt een strakke stift en deelt zijn werelden op per kleurcode: oker voor het slagveld, kil cyaan voor Avalon, terracotta voor Camelot en herfstrood voor het bos Brocéliande. Zelfs een blinde ezel weet meteen waar hij uithangt. Dat het jonge grut snoeten heeft die schaamteloos naar manga lonken terwijl de oude knarren klassiek blijven smoelen, vertelt die generatiewissel beter dan al het geleuter bijeen. Zodra we in Avalon landen, verzandt de boel in oeverloos vergaderen van ouwe kwezels en de slechterik schreeuwt zijn perfidie al van zijn tronie voor hij één woord gezegd heeft. Maar goed, onze tiener zoog de bladzijden binnen alsof het gratis frieten waren en eiste prompt het vervolg. Schoner verpakt zult u uw dertien-in-een-dozijn ridderverhaal niet rap vinden. Nu alleen nog leren verrassen.
Samoerai Origine 6 – De weg van de wraak (Daedalus): Wie na 18 albums in de hoofdreeks en 6 prequels nog altijd hoopt dat Takeo ooit leert glimlachen, komt bedrogen uit. In dit sluitstuk van de tweede trilogie is de metamorfose van getraumatiseerd kloosterweesje naar emotieloze gehaktmolen finaal rond. Het lemmet hakt zich zonder omwegen een baan door corrupte edelen, rivaliserende bendes en de spoken uit zijn stamboom. Visueel blijft dit smullen voor wie kersenbloesems graag ziet neerdwarrelen op doormidden gekliefde huurlingen. De decors ademen pure klasse en elk duel oogt als een kalligrafisch meesterwerk. Maar net als bij de eerdere Origine-worp wreekt de formule zich. Omdat we allemaal weten waar onze norse zwaardvechter moet eindigen, voelt de afhandeling van deze vete meer als een plichtmatige afvinkoefening dan als een bloedstollende apotheose. Onberispelijk Japans ambachtswerk, maar de spanning is al net zo dood als de lijken in de sneeuw.
De grote scheepsrampen – Het Witte Schip (Standaard Uitgeverij): Het recept van scenarist en scheepshistoricus Jean-Yves Delitte is intussen zo vastgeroest als een ankerketting: men neme een roemruchte zeebodem-expeditie, propt de pagina’s vol met minutieus getekend touwwerk en laat de hele mikmak op de klippen lopen. Ditmaal mag La Blanche-Nef eraan geloven, de koninklijke sloep die in 1120 voor Barfleur zonk en zowat de hele Anglo-Normandische hofadel meesleurde, inclusief de enige wettige troonopvolger van Hendrik I. Aanleiding voor de ramp was een bende lamgezopen prinsen en edelknapen die de bemanning trakteerden op vaten wijn, tot de stuurman dubbel zag en een rotspunt voor open water aanzag. Een droomdecor voor middeleeuwse dronkenmanspraat en adellijke hoogmoed, ware het niet dat Delitte zijn personages zoals gewoonlijk met de stijfheid van een ingevette eikenhouten scheepsbalk laat debiteren. Iedereen declameert stugge geschiedenislesjes in plaats van paniek te zaaien en de koppen lijken rechtstreeks uit een wassenbeeldenmuseum weggelopen. Maar toch, wanneer het eikenhout kraakt en het zeewater de kajuiten binnengutst, tonen de tekenaars zich weldegelijk meester van het maritieme geweld. De driftige potloodhalen, het grauwe schuim en de ijskoude golven zijn grafisch vakmanschap. Pech voor wie een meeslepend menselijk drama zoekt; wie gewoon wil zien hoe een zooitje bezopen aristocraten ten onder gaat in vlijmscherp getekend noodweer, zit op de eerste rij.
Op Ogers wijze 2 – Zwerversbestaan (Daedalus): Het tweede luik in een drieluik van losse vertellingen in hetzelfde griezelsprookjesdecor. Na de ontsnappingen van weesmeisje Driedubbel-dood verschuift de schijnwerper van de eetzaal naar de gootsteen. Hier zwoegt Kneustand, een bibberende dwerg die zijn dagen slijt aan de afwasberg van een toxische oger-keuken. Gelokt door promotie naar de Suikertandbrigade tekent hij zonder te lezen bij het kruisje, waarna zijn chef het recht opeist om hem letterlijk op te vreten tenzij hij zijn boezemvriendin uitlevert. Een vlucht over de heide volgt, die het midden houdt tussen een grimmige roadmovie en een parodie op de moderne flexarbeid. De melancholische tederheid van het eerste luik haalt deze tocht niet helemaal, vooral omdat de zijpaadjes soms als rekwerk voelen, maar Andreae’s weelderig gloeiende palet verzacht zelfs de wreedste vleeshaken. Bittere moraal van de dis: lees uw arbeidsvoorwaarden, zeker wanneer de patroon u als hoofdgerecht beschouwt.
Buonaparte 4 – Keizer van de Oriënt (Daedalus): Vorig jaar noemden we het derde deel van deze reeks het afsluitende. Net als zijn hoofdpersoon blijkt de reeks nog een comeback in petto te hebben. Napoleon is intussen dood, maar zijn cipier Hudson Lowe krijgt hem niet uit zijn hoofd. In een postume roman van de keizer varen Franse soldaten op platte boten de Theems op en gaat de Tower in vlammen op. Lowe leest er een militair draaiboek in. Zijn oversten sturen hem weg met een beleefd lachje, dus trekt hij op eigen houtje naar Egypte, achter de schat van Alexander de Grote aan. Zo krijgen we wel het beste idee van de reeks middels een dode keizer die elke pagina regeert via de paranoia van de man die hem moest bewaken. Ook het tekenwerk, dat we eerder wat stijfjes vonden, krijgt in de roze ondergang van Londen en onder de Egyptische zon eindelijk lucht. Het plot blijft wel een kluwen van flashbacks, schatten en complotten. Ooit degradeerden de Britten hem smalend tot ‘meneer Buonaparte’, nu zwaait hij af als Keizer van de Oriënt. Zelfs zes voet onder de zoden trekt de Corsicaan nog aan het langste eind.
Jommeke 334 – De heks van Stiepelteen (Standaard Uitgeverij): In een vervallen burcht doen tijdens noodweer twee lijkbleke meiden de deur open… Net wanneer je denkt dat Jommeke in een goedkope hamerhorror is gesukkeld, roept de regisseur “Cut!” en staan we op een filmset. Een geestige openingszet voor een Halloween-verhaaltje, want heel de plot draait om de vraag wat er in het kasteel van Gravin Elodie van Stiepelteen echt spookt en wat uit de rekwisietenkist komt. Verrassen doet het antwoord nergens, want de griezelclichés passeren netjes de revue alsof we in een kermisspookhuis op een karretje zitten, incluis de mummies, zwevende boeken en skeletten. De echte motor van dit album is Flip. Onze gevederde macho valt als een blok voor hoofdrolspeelster Gloria Malediva, een omhooggevallen feeks die haar tekst op de slotdag nog niet van buiten kent. Flips tragikomische liefdesverdriet levert veruit de geestigste en warmste scènes op. Steve Van Bael zet de zwierige Jef Nys-lijn met zichtbaar goesting voort, inclusief een knipoog voor de anciens naar een stokoud heksennummer uit de begindagen. Prima seizoensvoer, gedragen door een papegaai die meer ziel in zijn snavel heeft dan de hele levende cast bijeen.
Een flik onder de bezetting 1 – Winst gegarandeerd (Lauwert): Wie deze rubriek volgt, weet dat onze honger naar WOII-strips stilaan gestild is. Dit tweeluik van de makers van Oorlog en liefde prikkelde ons toch, omdat het de oorlog bekijkt door de ogen van een gewone flik. In het bezette Parijs onderzoekt inspecteur Marsac een roofmoord op een bejaard echtpaar. Hij herkent er de hand in van een moordenaar die hij voor de oorlog achter de tralies kreeg en die de Duitsers intussen hebben vrijgelaten en op hun loonlijst gezet. Wat stelt een eerlijke politieman nog voor wanneer het gezag zelf de boeven inhuurt? Marsac begint aan een spel waarvan je tot de laatste pagina niet weet of hij zijn ziel verkoopt of ze probeert te redden. Het tekenwerk in klare lijn is verzorgd en de bleke kleuren geven Parijs een bedrieglijk zachte glans. Het verhaal neemt wel erg ruim de tijd en Marsacs ommezwaai komt eerder plots dan overtuigend, waardoor dit eerste deel vooral leest als een lange aanloop naar een cliffhanger. De titel belooft winst, de balans wordt pas in deel twee opgemaakt.
De broederschap der stormen 3 – Ankonn (Standaard Uitgeverij): Bij het eerste deel spraken we nog van orks op zee en intussen heeft de reeks er samoerai-elfen bij gekregen. Kapitein Ankonn, een kale reus met een baard als een ankerketting, wordt door zijn muitende bemanning overboord gezet en zinkt in de mooiste pagina van het album naar de zeebodem, tot een elf hem bij de kraag grijpt. Een verblijf op een eiland vol pagodes, kimono’s en katanaduels volgt. Die botsing tussen bijl en sabel is precies wat deze conceptreeks nodig had om niet in haar eigen formule te verzuipen. Het kleurenpalet volgt het verhaal netjes, van stormblauw tijdens de muiterij naar het vuurrood van een bloederige finale op een brandend schip. Minder fraai is dat de lappen tekst terug zijn. Waar we bij het vorige deel nog vrede hadden met de vertelkaders, vertelt Ankonn hier zoveel in perkamenten bijschriften dat de tekeningen af en toe aanvoelen als illustraties bij een luisterboek. Het verhaal rondt zich netjes af en gooit tegelijk een flessenpost richting de volgende delen.
De weg van het zwaard 3 – Rome (Le Lombard): In plaats van een tempel van nobele eer is het Colosseum hier een cynische vleesmolen die draait op matchfixing, gokschulden en onderwereldkapitaal. In dit slotstuk hebben onze hoofdpersonen eindelijk hun ticket naar Rome beet. Maar terwijl het gepeupel brult, vreet het gemis van de ontvoerde Titia aan hun concentratie en trekt intrigante Coré achter de schermen de strop strakker aan rond de lokale misdaadbazen. Lekker goor, bezweet en met de stank van de Subura die zowat uit de kaders walmt. De choreografieën in de arena zijn beenhard en dynamisch, al eist het tempo in dit slotdeel wel dat de intriges buiten het zand in sneltreinvaart worden beklonken. Het resultaat is een Romeinse Peaky Blinders in sandalen. Een vakkundig gesmede brok antiek gajesproza dat lekker wegtikt voor het bloed opdroogt.
Jaap integraal deel 1 (Tzooz/Lauwert): Er zakt nog weleens een integrale door de vloer, omdat de reeks eigenlijk beter onder het stof had kunnen blijven liggen, maar dat geldt niet voor Jaap. De strip van Deliège, die triomfen vierde in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, is nog opvallend fris en geestig. Het heeft iets weg van De generaal, maar dan meer richting de slapstick van Paling en Ko. Dit is de eerste integrale, zo lezen we in spuuglelijke letters op het omslag, waarin vier albums van Jaap zijn opgenomen. Waarom dit werkt, is de vorm: Jaaps ontsnappingspogingen zijn meestal rond de zes tot acht pagina’s en zo kan de lezer steeds een beetje lezen, zonder het gevaar van overkill. Ook niet mis is het dossier achterin dat interessante weetjes opdiept uit de geschiedenis van Jaap en zijn makers Maurice Rosy en Paul Deliège. Fijne verrassing.
Michel Vaillant Legenden 5 – Drama in Palermo (Graton): Bij het vorige deel vroegen we ons nog af wie die opgewarmde lijken bleef opdiepen en prompt levert Vincent Dutreuil een verrassing af. In New Delhi anno 1949 scheldt een arrogante Britse diplomaat een Indiase ingenieur uit voor kleurling en ontfutselt hem zijn pasgeboren bastaard. Het blijkt het pijnlijke achtergrondverhaal van Srinivasa, de latere chef-ontwerper van Team Vaillante. Zodra het circus in 1963 neerstrijkt op Sicilië voor de beruchte Targa Florio, worden Michel en Jean-Pierre weliswaar weer de houten klazen van weleer, keuvelend aan de kade terwijl hun bolides uit het scheepsruim bengelen. Maar op de stoffige bergwegen van de Madonie ontpopt de race zich tot een bittere vendetta rond Srinivasa’s verloren zoon. Dutreuils zonovergoten rotspaden en lossere toets geven de stijve Graton-mal zowaar wat zuurstof. De personages haperen nog wat, maar met historische pit en een scheut oprecht familiedrama slaat de motor eindelijk weer aan.
De Allesweters 2 – De anderen (Tzooz): De vijf tieners werden in het eerste deel op een ochtend wakker met de volledige kennis van de mensheid in hun hoofd. Nu zitten ze ondergedoken in een boshut in Connecticut. Elk van hen blijkt nog een extra gave te hebben en die van Amber is de spannendste, want in haar visioenen staat een monoliet met hun vijf namen erin gegraveerd. Ondertussen liggen een paar FBI-agenten met verrekijkers in de bosjes. Ze willen een van de vijf naar een geheime basis in de Stille Oceaan slepen om zijn schedel eens van dichtbij te bekijken. Dan meldt het nieuws dat in New York vijf andere tieners verdwenen zijn, op precies dezelfde manier. Vanaf daar zet het verhaal kleine stapjes en legt het vooral nieuwe raadsels neer, zodat dit deel leest als een opstap naar het volgende. Het tekenwerk heeft een lichte Disney-toets en maakt van Connecticut een zonnige vakantieplek. Vijf tieners die alles weten en toch weinig tot niets voor elkaar krijgen, dat fenomeen kennen we hier thuis ook en daar komt geen monoliet aan te pas.
Roblox City 2 – Fruitblox Island (Standaard Uitgeverij): Dit tweede avontuur leent zijn mosterd schaamteloos bij de megapopulaire game Blox Fruits, dat het principe van magisch krachtfruit op zijn beurt weer pikte bij manga-reus One Piece. Een kopie van een kopie dus, waarin een modeshow halsoverkop plaatsmaakt voor een queeste langs voorspelbare checkpoints. Toch bolt het vlotter dan het houterige debuut. De gevleugelde held Robbie houdt de sfeer erin en wanneer hij na het eten van het wonderfruit geen laserogen krijgt maar louter bellen blaast uit zijn oren, levert dat zowaar een oprechte grijns op. Het cartoonwerk oogt suikersoepel en onze jongste maalde de pagina’s gretig weg. De oudste bladerde intussen door naar de achterflap, waar ironisch genoeg een paginagrote advertentie voor Kid Paddle pronkt. Midam begreep dertig jaar geleden al dat een gamestrip pas vonkt als je de waanzin zelf verzint in plaats van andermans algoritme na te trappelen.
Dokus 30 – Spiekers vs. spoken (Le Lombard): We opperden eerder dat dertig delen een mooi moment zou zijn om eens iets nieuws te bedenken. Zidrou heeft blijkbaar meegelezen, of toch half. Dokus blijft gewoon zitten, in alle betekenissen van het woord, maar vanuit zijn hoekje naast Hein het skelet krijgen we nu ook in zacht blauw potlood getekende herinneringen aan zijn allereerste schooldag, met een pennendoos van oma en een potlood dat tot leven komt. Dat contrast met de schreeuwerige kleuren van de gewone gags werkt goed. Ondertussen draait de spiekfabriek op volle toeren met drones en slimme apps en sluipen pesten en lege schoolkassen voorzichtig tussen de moppen. Ergens in dit album passeert de teller van de genummerde gags de kaap van duizend en Dokus heeft nog altijd geen enkele toets eerlijk afgelegd. Routineuze troost voor de eeuwige zittenblijver.
Sinisterra 1 – Twee sterren (Tzooz): Christophe Bec kennen we vooral als de man van megalodons, Marsmysteries en dialogen zo stijf als een gesteven boord. In deze nieuwe westerntrilogie laat hij de monsters thuis. In El Paso anno 1879 wordt een jonge onderwijzeres ontvoerd door een bandiet en Texas Ranger Sinisterra, half Mexicaan en half Amerikaan, komt sheriff Barret helpen bij de klopjacht. Die ontvoering blijkt al snel een pak minder eenduidig dan de opsporingsaffiches doen vermoeden. Sheriff, schurk en Ranger dragen natuurlijk elk meer geheimen mee dan munitie. Bec blijft wel Bec. Een sheriff die een bende Mexicanen sommeert om zo snel mogelijk op te rotten en hun smerige sporen ergens anders achter te laten dan in onze respectabele stad, met drie uitroeptekens, klinkt eerder als een lezersbrief in de lokale krant dan als Clint Eastwood. Twee sterren in de titel, eentje erbij van ons.
Suske en Wiske 385 – De duistere ziel (Standaard Uitgeverij): Een doodgewone stoptrein naar de Belgische kust dendert een tunnel in en spuugt het gezelschap pardoes uit in het stomende New Orleans van eind negentiende eeuw. Daar ligt voodoopriesteres Marie Laveau net op haar kist en haar magische amulet – door Lambik steevast als “de omelet” aangeduid – kiest uitgerekend onze kale vriend als beschermheer van haar nageslacht. Onder de folkloristische rimram van zombies, moerasnevels en een witte alligator schuilt een onverwacht gelaagd drama over twee ouders die ontsporen uit pure liefde voor hun kroost. Voor een instituut dat in haar koloniale oertijd niet bepaald bekendstond om culturele fijnzinnigheid, is het bovendien verfrissend dat de morele ruggengraat ditmaal volledig bij een zwarte familie in Louisiana ligt. Jammer dat Jerom al op pagina zes zijn aansluiting mist en de rest van het avontuur in de kou blijft staan, terwijl Lambiks heldenmoed vooral uit een fles bourbon moet komen. Na 385 nummers verdwijnt dit gezelschap nog altijd het liefst in een donker gat, maar het kruipt er zowaar met wat meer ziel uit dan verwacht.
Het familiebedrijf (Uitgeverij L): Een verhaal dat je op je klompen aanvoelt. De brave huisvader (niet onze woorden) Stefan krijgt zomaar een misdaadimperium in de schoot geworpen. Na een erfenis zit hij namelijk ineens opgescheept met een illegaal casino en een seksclub waar de drugs rondgaan als bier in een studentensociëteit. Hij had nee kunnen zeggen, maar neemt de erfenis aan. Het grootste probleem van de nieuwbakken capo di tutti capi is dat hij een softe inborst heeft. Okke, de voormalige rechterhand van de dooie misdaadbaas, wil hem wel helpen. Ook hier had hij nee kunnen zeggen, maar omdat hij weer instemt, zit de arme man in no time tot zijn oren in de problemen. De transitie van mos naar steen voltrekt zich in amper 40 pagina’s, met een cliffhanger aan het einde, zodat we zeker nog meer gaan lezen over de wederwaardigheden rond dit familiebedrijf. De neiging om dit pulp te noemen, is aanwezig: alles leunt op actie en snelheid, persoonlijke ontwikkelingen drentelen erachteraan.
Gil St-André 16 – De gouden kooi (Daedalus): Ooit was Gil St-André een keurige projectontwikkelaar in een iets te strak maatpak, die stomtoevallig in een nachtmerrie belandde. Anno deel zestien is de man definitief gepromoveerd tot de Franse Liam Neeson. De zoektocht naar zijn ontvoerde dochter strandt ditmaal aan de poorten van een hyperbeveiligde villa, waar een perverse miljardair haar als pronkstuk in zijn privézoo gevangenhoudt. Wat volgt, tikt getrouw elk vakje van de betere RTL-misdaadfilm aan: beveiligingssystemen die net op tijd gehacked worden, bodyguards met stierennekken die te laat reageren en een vaderhart dat dwars door kogelwerend glas beukt. De realistische klare lijn zit strak in de plooi en de vaart zakt nergens in, al voelt het binnendringen van het bastion nooit daadwerkelijk gevaarlijk. De schurk is te karikaturaal om te huiveren en Gil te onaantastbaar om te vrezen dat dit slecht afloopt. Degelijke en comfortabele routinepulp.
