Max Cabanes nadert inmiddels de 80, maar is zo’n tekenaar die niet van ophouden weet. In het verleden stond zijn naam garant voor kwaliteit door albums als Blindemannetje en Sweet sixties, vol prachtige verhalen over opgroeien waarin sensualiteit en weemoed hand in hand gingen. De laatste jaren van zijn loopbaan liet hij alle pretenties los en koos hij ervoor om misdaadromans van de populaire Franse schrijver Jean-Patrick Manchette (1942-1995) te verstrippen. Jacques Tardi had eerder al bewezen dat je daar veel succes mee kunt hebben, kijk naar klassiekers als Griffu en Kleine West Coast Blues.
De verstrippingen van Max Cabanes waren bijzonder sfeervol, maar minder succesvol in ons taalgebied. In Dupuis’ Vrije Vlucht-reeks verschenen weliswaar De prinses van het bloed en Femme fatale, maar de latere verstrippingen Nada en Que d’Os bleven onvertaald. Zijn meest recente album Morgue pleine is nu echter door uitgeverij Lauwert wel opgepikt en is met de voor Hollanders onbegrijpelijke titel Mortuarium volzet hier uitgebracht (volzet is Vlaams voor ‘volledig bezet’). Cabanes laat zich voor het scenario ook dit keer weer bijstaan door Doug Headline, de zoon van Manchette, die de boeken van zijn vader bewerkt.
Mortuarium volzet speelt zich af in Parijs in de jaren ’70. Hoofdpersoon is voormalig politieagent Eugène Tarpon die in het verleden verantwoordelijk was voor de dood van een demonstrant en nu, verteerd door schuldgevoelens, probeert een leven als privédetective op te bouwen. Maar dat is zo simpel niet. Klanten blijven weg en zijn drankprobleem helpt ook niet. Net als hij op het punt staat dan maar weer bij zijn oude moeder in te trekken, komt er een jonge vrouw langs die in paniek vertelt dat haar huisgenote is vermoord.
Wat volgt is een bizarre opeenvolging van gebeurtenissen waarin Tarpon vooral een speelbal is van anderen. Dan wordt hij weer ontvoerd door deze bende criminelen, dan weer door die groep links-extremisten. En allemaal denken ze dat Tarpon bepaalde informatie heeft, terwijl hij zich alleen maar wanhopig afvraagt wat er in hemelsnaam allemaal aan de hand is. Iedereen wil iets van hem, maar hij probeert vooral rechtop te blijven staan in de maalstroom aan gebeurtenissen. De rol van Tarpon doet denken aan die van Corto Maltese in het klassieke verhaal Bananen-conga, waarin de hoofdpersoon in een revolutie terechtkomt en geen idee heeft waarom alle partijen hem voortdurend op de korrel nemen.
In vergelijking met de eerdere Manchette-verstrippingen van Cabanes staat Mortuarium volzet wel heel erg vol overbodige tekstblokken. De aanhoudende, interne monoloog van hoofdpersoon Tarpon die in bijna elk afzonderlijk plaatje de gebeurtenissen becommentarieert, is bedoeld om het verhaal een hard boiled-sfeertje te geven. Maar het haalt ook de vaart uit de vertelling. Het leidt te vaak tot plaatjes waarin de tekst herhaalt wat er in de tekening gebeurt. Met de stijgende leeftijd wordt de hand van Cabanes ook minder stijlvast, wat met het enorme aantal personages die uit elkaar moeten worden gehouden soms tot verwarring leidt bij het lezen.
Toch zullen de liefhebbers van misdaadromans met Mortuarium volzet ruimschoots aan hun trekken komen. Het verhaal van Manchette zit vol actie en heerlijke slechteriken. Hoofdpersoon Tarpon is van het type Philip Marlowe: cynische oneliners en een harde kop. En de tekeningen van Cabanes zijn dan minder virtuoos als vroeger, maar nog altijd vol expressie. Zelfs al staan sommige pagina’s met de helft vol tekstkaders, dan nog weet Cabanes er de nodige sfeer aan te geven door het kleurgebruik en het fijne jaren ’70-tijdsbeeld. Fijn dat Lauwert heeft aangekondigd ook de eerdere niet-vertaalde Manchette-bewerkingen van Cabanes te willen vertalen.
Max Cabanes en Doug Headline – Mortuarium volzet. Lauwert. 104 pagina’s. hardcover. € 33,95
