Strips over de wereld na een ramp, zijn doorgaans somber van toon. Alle beschaving is weggevallen en mensen staan elkaar naar het leven, in een strijd om schaars voedsel of energie. In het tweeluik Het Watertijdperk slaat auteur Benjamin Flao een heel andere toon aan. Ook zijn strip lijkt aanvankelijk een klimaatdystopie, waarin de aarde grotendeels onder water is komen te staan na een niet nader omschreven natuurramp. Maar Flao’s verhaal is er juist een van hoop over menselijke veerkracht. Het gaat over nieuwe kansen voor de mensheid om na zo’n ramp meer in evenwicht met de natuur verder te leven.
In Het Watertijdperk is de stad een ouderwetse vesting achter dijken geworden, terwijl alle gebied daar buiten min of meer is teruggenomen door de natuur. In dat buitengebied wonen mensen op woonboten en voeden ze zich met voedsel dat ze verbouwen op eilandjes. Maar het regime in de stad, waar het leven van vóór de ramp nog zo veel mogelijk op oude voet doorgaat, wil grip houden over de vrije mensen in het buitengebied. Een voor een worden de bewoners van woonboten gedwongen zich onder overheidscontrole te plaatsen en zich ook in de stad te vestigen.
Zo ook Jeanne, een bejaarde vrouw die goed is in het brouwen van allerlei kruidendrankjes. Haar zonen Hans en Gorza trekken er, vergezeld door een telepathische blauwe hond, op uit om een veilige plek voor hun moeder te vinden. Hans is op de vlucht voor de stadspolitie, omdat hij met sabotageacties het regime probeert te ondermijnen. Daardoor komt een dochter van hem uit een eerder huwelijk in grote problemen.
Flao vertelde bij het verschijnen van de Franse uitgave van dit album tegen Le Figaro dat hij op het idee voor deze strip kwam toen hij jaren geleden betrokken was bij de Gele Hesjes-beweging in Frankrijk. Het wassende water stond voor hem symbool voor een nieuw begin. Daarna wilde hij een verhaal vertellen over hoe mensen als collectief een alternatief voor de bestaande orde kunnen creëren.
Dat idee heeft gezorgd voor twee albums die samen weliswaar een geheel vormen, maar die inhoudelijk wel van elkaar verschillen. In het eerste deel van Het Watertijdperk, dat deze zomer al verscheen, legt Flao de nadruk op de spanningen tussen het oude regime en de naar verandering en vrijheid verlangende woonbootbewoners. In het tweede deel gaat hij meer op de esoterische toer. Daarin betovert Jeanne wat politieagenten die daardoor min of meer ‘terugkeren naar de natuur’ en draait het verhaal vooral nog over hoe mensen na de Apocalyps op een betere manier samenleven, minder zelfzuchtig en met meer eerbied voor de schepping. 
Samen feesten en eten delen, iets wat volgens Flao ooit ook de kern was van de Gele Hesjes-beweging voordat die vooral nog in het nieuws kwam door het kort en klein slaan van binnensteden en het plunderen van middenstanders.
Wat beide delen van Het Watertijdperk gemeen hebben, zijn de werkelijk prachtige tekeningen van Flao. Sommigen zullen zijn tekenwerk wellicht kennen van Het verborgen leven van bomen dat twee jaar geleden bij uitgeverij Scratch verscheen. Dat was de bewerking van een bestaand boek, met alle beperkingen die dat met zich meebrengt. In Het Watertijdperk kan Flao de ruimte nemen om zich grafisch helemaal uit te leven. En dat doet hij.
Door zijn prachtige kleurgebruik, geëxperimenteer met aquareltechnieken en de nadruk op uitgestrekte waterlandschappen is de wereld na de Apocalyps niet zozeer iets om bang voor te zijn, maar bijna iets om je op te verheugen zo mooi. Flao wil geen doemscenario schetsen over onze toekomst, maar een optimistische boodschap brengen. Dat vertaalt zich in prachtige pagina’s.
Verwacht geen spannende intrige of Mad Max-achtige avonturen in een wereld-na-de-ramp. Het Watertijdperk is een lieve Apocalyps, waarin mensen opnieuw leren samenleven. Een contemplatieve natuurfabel. Niet iedereen zal er van houden, maar zij zullen verbluft zijn door de visuele aanpak van Flao.
Benjamin Flao – Het Watertijdperk 1 en 2. Lauwert. 176 pagina’s. hardcover. € 37,95 per deel
