Corruptie is meestal onzichtbaar, dan is het effectief. Eenmaal aan de oppervlakte is het naar en onwelriekend. In de behapbare graphic novel Een eiland in de Wolga wordt de lezer geconfronteerd met corrupte lieden die er een schimmig vergunningenhandeltje op nahouden. Een voormalige schooljuf die die toestand niet accepteert, gaat de strijd aan. Klinkt als een klassiek verhaaltje, er zijn meer strips van gewone mensen die de strijd met corrupte lieden aan gaan, maar hier is het gelukkig anders.
Gala Andrejevna is een vrouw van in de zestig die vanuit Moskou terugkeert naar een eilandje in de Wolga, nota bene waar zij vroeger les gaf en waar haar zoon Maksim een soort biologisch boerderijtje opbouwt. Zijn werk gaat gestaag en Gala is onder de indruk. 
Minder onder de indruk is ze als er een figuur opduikt die begint over bouwvergunningen voor een schuur. Dat moet echt geregeld worden. Maksim is geneigd om de zaak te regelen, maar Gala komt tussenbeide. Zij zet alles meteen op scherp.
Dan komt de boel in beweging. Er worden zaken vernield en de strijd verhardt. Auteur Iwan Lépingle vertelt het verhaal in een rustige stijl. Zijn tekeningen kenmerken zich door zachte outlines zonder arceringen en een fraai kleurgebruik. Wie niet beter wist, zou denken dat het eiland in de Wolga veel idyllischer is dan in werkelijkheid. Hij kiest voor herfstige kleuren: rood, bruin, geel en grijs. Dat werkt heel goed, omdat dat het handelen van de personages maskeert. Alles lijkt zich te voltrekken zonder dat de omgeving weet wat er aan de hand is. Logisch: in de Russische maatschappij bemoei je je beter niet te veel met anderen, als je leven je lief is.
Een eiland in de Wolga is geen uitgediepte psychologische thriller, daarvoor is het te summier. Maar wat het wel in extremis voor elkaar krijgt, en daarvoor verdient Lépingle alle lof, is dat het de betrokkenen allemaal menselijk houdt: de jongens die smerige klusjes doen voor de corrupte kliek zijn bijvoorbeeld gewone knullen, met wensen en gevoelens. En zelfs de tussenknuppel, die misschien droomt om later een groter stuk van de taart te pakken, is te volgen in zijn gedrag. En die verdraaide Gala Andrejevna, die overal doorheen kruist en zich onverschrokken opstelt, is geen heldin, maar iemand die de zaken eenvoudig niet accepteert.
Lépingle heeft zijn personages knap ontdaan van de clichés die het genre zo eigen zijn. Een zegen: daarmee verwacht je niet wat je te lezen krijgt. Zo kan een verhaal van honderd pagina’s ineens een echte pageturner worden die je uitgelezen weglegt met een goed gevoel: weer eens wat anders.
Iwan Lépingle – Een eiland in de Wolga. Lauwert Uitgeverij. 104 pagina’s hardcover. € 24,95
