Nieuwsbrief

Strips

De vrouwen van Lian Ong zijn fraai, de verhalen minder

Waarom kende ik tot voor kort het werk van Lian Ong niet? Zelfs haar naam was mij onbekend. Ze debuteerde in 1989 met het album Stuifmeel, waarvoor ze een penning van het Stripschap kreeg. Het werd in 1990 gevolgd door het album Fatale vrouwen. Ong zou niet lang in de stripwereld vertoeven. Ze zal goede redenen gehad hebben voor de keuze van haar weg, maar het is vanuit het oogpunt van de strip wel zonde. Dat werd me onlangs duidelijk toen ik de mooie uitgave De vrouwen van Lian Ong onder ogen kreeg.

De titel bevreemdt: er komen wel degelijk mannen in deze heruitgave voor. In het openingsverhaal Stuifmeel zoekt een vrouw, Noga, een veilig heenkomen onder een bed. Het blijkt het bed te zijn van de acrobaat Roest Kardemom, een mooie man die op mannen valt. We zien hem in zijn tragiek en zijn schoonheid, door de ogen van Noga. Daar zit behoorlijk wat dramatiek in en je zou kunnen zeggen dat Kardemom wel erg zwelgt in zijn moeilijkheden en ook dat het verhaal in enkele passages traag wordt, maar als lezer zit je je vooral te vergapen aan de tekeningen van Ong.

Ze heeft een heerlijk los lijntje, dat tegelijkertijd trefzeker is. Achter in deze uitgave zien we veel potloodschetsen, die behoorlijk gedetailleerd zijn. Blijkbaar had ze die nodig om zich aan vast te houden. Als ze eenmaal het penseel in handen heeft, werkt ze mooi losjes. De tekeningen zijn in zwartwit; er is geen kleur die afleidt van de essentie. De zwarten zijn meestal aangebracht met het penseel, de grijzen met een fijn raster. Steeds de losheid in combinatie met de beheersing en in alles een enorme souplesse.

De titel Stuifmeel verwijst naar de bevruchting, zeg maar de bloemetjes en de bijtjes. Die worden ook letterlijk getekend bij het weergeven van vrijscène, die te zoet en te nadrukkelijk symbolisch is. In het dossier zijn stukjes uit interviews opgenomen, waarin Ong reageert op mensen die de bloemetjes klef vonden. Ze vindt het jammer dat niemand de symbolische betekenis ervan zag. Dat laatste lijkt me sterk. Juist een verhaal dat Stuifmeel heet, wijst nogal nadrukkelijk naar die symboliek. Te nadrukkelijk, lijkt me.

Ook in de volgende verhalen, waarbij Sisters of mercy een afwijkende stijl heeft, zijn het vooral de tekeningen die de aandacht vragen. De scenario’s zijn niet altijd geslaagd. Femme fatale laat ons de reactie zien van een vrouw op een paar potloodventers. Dat is bepaald niet origineel. En ook Lustobject is mager qua idee. Als afsluiter krijgen we het grappige verhaal Uitsmijter.

In het dossier lezen we een interview uit ZozoLala, veel schetsen voor Stuifmeel en een kort nawoord van Ibrahim R. Ineke. Als extraatje is er een losse prent, waarvan je zelf een aankleedpop kunt knutselen. Het is mooi dat het werk van Lian Ong er weer is, in een uitgave die recht doet aan het werk. Niet elk verhaal is even sterk, maar de tekeningen zijn geweldig.

Lian Ong – De vrouwen van Lian Ong. Sherpa, 144 pagina’s hardcover. € 35,00.